Μπήκαμε και φέτος στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μία περίοδος πολύ σημαντική για την Εκκλησία μας. Ξεκινάει η πορεία προς τα Πάθη του Κυρίου μας, η οποία καταλήγει στην ένδοξη Ανάστασή Του.

Η πρώτη εβδομάδα αυτής της περιόδου είναι αφιερωμένη στην Εξωτερική Ιεραποστολή. Τιμούμε και υποστηρίζουμε την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που έχουν θυσιάσει τα πάντα, ώστε να εξαπλωθεί η αλήθεια του Ευαγγελίου σε όλα τα πέρατα της γης.

Θυμάμαι από μικρός, στο Κατηχητικό η Εξωτερική Ιεραποστολή ήταν ένα από τα μαθήματα που μου έκαναν εντύπωση. Η θυσία αυτών των ανθρώπων με ενέπνεε και με οδηγούσε στο να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω σε εκείνο το έργο. Είτε μαζεύοντας χρήματα στον ειδικό κουμπαρά, είτε κάνοντας προσευχή για όλον εκείνον τον αγώνα που γίνεται σε δύσκολες συνθήκες.

Βέβαια, κάθε φορά που τελείωνε αυτή η εβδομάδα, γύρναγα πίσω στην καθημερινότητά μου. Τίποτα ουσιαστικό δεν άλλαζε μέσα μου. Σκεφτόμουν ότι έκανα το καθήκον μου και ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βοηθήσω. Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβα το νόημα εκείνης της εβδομάδας.

Τώρα, ίσως να μην έχω τη δυνατότητα να τα αφήσω όλα και να πάω σε άλλη χώρα για να μιλήσω για τον Χριστό, που τόσο λαχταρώ να έχω στη ζωή μου. Έχω, από την άλλη, τόσους κοντινούς μου ανθρώπους, οι οποίοι δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα για Αυτόν. Γιατί να μην ξεκινήσω από αυτούς;

Πριν από κάποιες εβδομάδες, στο Ευαγγέλιο της Κυριακής της Απόκρεω, η Εκκλησία μας μάς θύμισε τον τρόπο που θα μάς κρίνει ο Κύριος. Η αγάπη που θα δείξουμε στον ελάχιστο αδελφό μας είναι εκείνη που θα μάς φέρει κοντά Του, τόσο σε αυτή τη ζωή, όσο και στην αιώνια. Για να βρούμε τέτοιους αδελφούς δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε χιλιόμετρα. Υπάρχουν δίπλα μας. Λαχταράνε να μάθουν για την Αλήθεια. Επιζητούν την αγάπη που μόνο ο Χριστός μπορεί να προσφέρει.

Η τελευταία άλλωστε εντολή του Χριστού στους μαθητές Του, πριν αναληφθεί στους ουρανούς, ήταν:

«πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη»

Πηγαίνετε και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη

(Ματθ., κη’, 19)

Ιεραπόστολοι υπάρχουν σε όλον τον κόσμο. Για τον τόπο μας, όμως, ποιος θα μεριμνήσει; Είναι η σειρά μας να βγούμε μπροστά!