Βράδυ. Περιμένοντας να με φωνάξει η μητέρα μου, μπαίνω λίγο στο κινητό να δω τις ειδήσεις. Και διαβάζω κάπου:

«Μία ασυνήθιστη εκστρατεία έχει ξεκινήσει στη Σίλικον Βάλεϊ (μέρος στην Αμερική όπου έχουν τις έδρες τους πολλές από τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας):

στόχος τους είναι να περιοριστεί ο εθισμός των χρηστών – και ειδικά των παιδιών – σε ηλεκτρονικές συσκευές, όπως τα έξυπνα κινητά (smartphones). Στο στόχαστρο μπήκε μάλιστα η κορυφαία τεχνολογική εταιρεία του πλανήτη, η Apple, με δύο ακτιβιστές επενδυτές της να την εγκαλούν ότι δεν έχει πράξει αρκετά σε αυτό το μέτωπο και να την καλούν να ερευνήσει το θέμα. Η εξέλιξη έρχεται μετά την απόφαση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας να εντάξει και επισήμως τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια στον κατάλογο των ψυχικών νόσων».

Διαβάζοντας την παραπάνω είδηση στο smartphone μου, πολλά μου έρχονται στο μυαλό. Για δες, πριν 15 χρόνια, αυτή η συσκευή που κρατάω στα χέρια μου δεν υπήρχε καν. Και τώρα υπάρχουν δισεκατομμύρια σε όλο τον πλανήτη! Πραγματική επανάσταση! Όταν είχε πρωτοβγεί το κινητό, κι αυτό ήταν επανάσταση, γιατί μπορούσες να επικοινωνήσεις με τους άλλους από οπουδήποτε. Αλλά με τα smartphones, φτάσαμε ακόμα παραπέρα: μπορείς να είσαι συνδεδεμένος στο διαδίκτυο σχεδόν απ’ όπου κι αν βρίσκεσαι. Φοβερό!

Κι όμως, πέφτουμε στην παγίδα πολλές φορές και χάνουμε το μέτρο. Βλέπεις τι λέει η ανακοίνωση;  Πιο κάτω το άρθρο αναφέρει ότι θέλουν να συστήσουν ειδική ερευνητική ομάδα από παιδοψυχολόγους για να βοηθήσουν τα παιδιά που έχουν εθιστεί. Μα δε χρειαζόταν να διαβάσω το άρθρο για να καταλάβω ότι πολλές φορές κάτι δεν πάει καλά. Βλέπω τους συμμαθητές μου, αλλά και τον εαυτό μου. Όταν πιάνουμε το κινητό, γίνεται προέκταση του χεριού μας, και δεν λέμε να το αφήσουμε. Τι βιντεάκια, τι ιστοσελίδες, τι κοινωνικά δίκτυα, τι παιχνίδια… Οι ώρες φεύγουν, το διάβασμα μένει πίσω, οι γονείς γκρινιάζουν, εμείς αγχωνόμαστε. Μισό λεπτό: για καλό το έχουμε ή για κακό τελικά;

Θυμάμαι κάτι που άκουσα στο Κατηχητικό όταν μιλούσαμε για την τεχνολογία:

«Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο, όχι ο άνθρωπος την τεχνολογία».

Είναι αλήθεια αυτό, και ισχύει όχι μόνο για το κινητό, αλλά και για την τηλεόραση, τον υπολογιστή, τα τάμπλετ, τις παιχνιδομηχανές, ο,τιδήποτε. Πρέπει να μπορώ να πω εγώ το πότε θα σταματήσω. Αλλά πρέπει να μπορώ να διακρίνω και πότε κάνω καλή χρήση ή όχι. Γιατί είναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά, και μεγάλοι ακόμα, δυστυχώς χρησιμοποιούν το κινητό και τον υπολογιστή με τρόπο που βρωμίζουν και βλάπτουν πολύ την ψυχή τους. Άραγε ο Χριστός, αν ήταν μαζί τους (που είναι) εκείνη την ώρα, θα καθόταν να δουν μαζί ό,τι βλέπουν εκείνοι μόνοι τους;

Όχι, να μην κάνω έτσι. Να φροντίζω να είμαι εγώ το αφεντικό στη σχέση μου με την τεχνολογία. Ή, ακόμα καλύτερα, να αφήνω τον Χριστό με εμπιστοσύνη να είναι εκείνος το αφεντικό. Αρκεί να έχω στο μυαλό μου αυτή την ερώτηση:

Ποιος είναι πιο έξυπνος: Εγώ ή το κινητό μου;

Ας φροντίσω να αποδεικνύομαι εγώ πιο έξυπνος, κάνοντας σωστή χρήση. Τότε δεν θα βλάπτομαι, αλλά θα ωφελούμαι. Και, ακόμα καλύτερα, θα χρησιμοποιώ την τεχνολογία για το καλό το δικό μου και των άλλων.