H οσία Θεοδώρα

της Θεσσαλονίκης

5η Απριλίου

Πρότυπο αγνής και ταπεινής ψυχής μέσα στις νέες της Θεσσαλονίκης η Θεοδώρα, από πολύ μικρή έκανε ζωή αγία. Ο κόσμος με τις ποικίλες ηδονές του δεν την ενδιέφερε. Ανήκε ολόψυχα στον Χριστό. Είχε μεγάλο πόθο να βγει εντελώς έξω από το ρεύμα των κοσμικών θορύβων. Ο πόθος αυτός της Θεοδώρας την έφερε στη μοναχική ζωή, όπου με προσευχές, αγρυπνίες και μελέτη του θείου λόγου σφυρηλατούσε ακόμη περισσότερο τον εαυτό της. Με τα χρήματα που κέρδιζε από την πώληση των εργόχειρών της χόρταινε τους πεινασμένους συνανθρώπους της. Αλλά και με τις αδελφές στο μοναστήρι έζησε με ειρήνη, πραότητα και μακροθυμία. Έτσι, έμεινε ζωντανό υπόδειγμα και όταν ακόμα πέθανε. Μάλιστα, τόση εκτίμηση και σεβασμό είχε από την Ηγουμένη του μοναστηριού, ώστε, όταν αυτή απεβίωσε, σύμφωνα με δική της επιθυμία την έθαψαν δίπλα στη Θεοδώρα. Κατά τη διάρκεια της κηδείας της Ηγουμένης, παρουσία πλήθους κόσμου, οι μοναχές άνοιξαν τον τάφο της Θεοδώρας ώστε να θάψουν την Ηγουμένη. Τότε, σύμφωνα με την παράδοση, έγινε θαύμα εξαίσιο: οι μοναχές βρήκαν το λείψανο της Θεοδώρας ακέραιο. Το δε λείψανο κινήθηκε και αποσύρθηκε στην άκρη του τάφου, ώστε να δώσει τόπο στην πνευματική της μητέρα! Όλοι όσοι παρευρίσκονταν και είδαν το θαύμα, δόξασαν τη Χάρη του Κυρίου!

Στίχοι

Θεσσαλονίκη, σχοῦσα καλὰ μυρία, Καὶ Θεοδώραν πλοῦτον ἄσυλον φέρεις.