Ο άγιος Κόνων

 

από τη Ρώμη

5η Ιουνίου

Γενναίος στρατιώτης της πίστης, βρισκόταν γι’ αυτή σε διαρκή κίνηση, κηρύττοντας παντού την αλήθεια της, εκθειάζοντας την ζωή της, διαλαλώντας τα ευεργετήματά της. Οι φίλοι του τον συμβούλευαν να μην διακινδυνεύει τόσο, αλλά ήταν ακάθεκτος. Δεν πρόκειται, έλεγε, για τόλμη αλλά για καθήκον. Αν πνίγονταν άνθρωποι, αν τους απειλούσε πυρκαγιά δεν θα τρέχαμε στις φλόγες δεν θα πέφταμε στα κύματα για να τους σώσουμε; Αυτό κάνω κι εγώ. Η πλάνη και η αμαρτία της ειδωλολατρίας πνίγει και καταστρέφει ψυχές πλέον, όχι σώματα. Πώς λοιπόν να μην τρέξω και να μη φωνάξω; Δεν είναι μόνο η σιωπή ένοχη, έχει νομίζω κι η βραδύτητα ευθύνη.

Για τη διαγωγή του αυτή τον συνέλαβαν και τον καταδίκασαν σε πνιγμό στη θάλασσα. Ήταν σκοτεινή η νύχτα, ανεμοδαρμένη και στη θάλασσα που μαινόταν κυριαρχούσε η τρικυμία. Αλλά ο Κόνων δεν έχασε την ιλαρότητά του, όταν τον έφεραν προς εκείνη την ωρυόμενη και ζοφερή άβυσσο. Η ψυχή του αντί να τρομοκρατηθεί από τα άσπλαχνα κύματα φτερούγιζε προς τα πάνω όπου ήταν η φορά και η κλίση των κυμάτων. Μπροστά στο θάνατό του χαιρόταν ανοίγοντας τα φτερά του προς την αθάνατη ζωή. Έτσι η θάλασσα παρέλαβε το σώμα του, αλλά αυτόν τον ίδιο τον δέχτηκαν με χαρά και αγαλλίαση τα περίλαμπρα σκηνώματα των δικαίων.