Γυρνάω σκεφτικός από το σχολείο σήμερα. Πρώτη ημέρα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων και οι φίλοι μου είχαν όρεξη για κουβέντα. Αρκετά ζωηρές συζητήσεις, σχεδόν σε κάθε διάλειμμα. Αφορμή ήταν κάποιες «γιορτινές» εκπομπές της τηλεόρασης που ασχολούνταν με το πώς πέρασαν τις γιορτές διάφοροι διάσημοι – καλλιτέχνες, πολιτικοί, αθλητές. Μιλούσαμε για όλους αυτούς που η τηλεόραση έδειξε, ποιος είναι ο πιο σημαντικός και σε ποιον θέλουμε να μοιάσουμε.

Ομολογώ ότι η συζήτηση με μπέρδεψε. Δεν περίμενα οι συμμαθητές μου να είναι τόσο “fans” του ενός ή του άλλου «αστεριού». Και μάλιστα να τους υπερασπίζονται με πάθος!

Μήπως πρέπει και εγώ τελικά να βρω ένα πρότυπο, ένα «είδωλο» καθώς λένε, να το ακολουθώ;

Βγαίνοντας από το σχολείο, το βλέμμα μου πέφτει στην αφίσα μιας προεκλογικής συγκέντρωσης. Παρουσιάζει κάποιον που θα κατέβει υποψήφιος δήμαρχος στις επόμενες εκλογές. Σίγουρα, λίγοι είναι αυτοί που τουλάχιστον λένε ότι ονειρεύονται την «καριέρα» του πολιτικού. Όμως, κάποιους ακόμη τους συγκινεί το να είναι αρχηγοί, το να συγκεντρώνουν πάνω τους τα φλας των δημοσιογράφων, να μπορούν να εξουσιάζουν. Για πόσο όμως; Πόσοι πολιτικοί δεν μπήκαν γρήγορα στο περιθώριο, ξεχάστηκαν, και ίσως και διασύρθηκαν ακόμη; Έτσι ξεθωριάζουν τα «αστέρια» της πολιτικής…
Περνώ δίπλα από ένα περίπτερο και το βλέμμα μου πέφτει στις αθλητικές εφημερίδες που κρέμονται. «Θεός» ο ένας παίκτης, «Σωτήρας» ο άλλος! Πόσοι φίλοι μου αλήθεια δεν ξημεροβραδιάζονται στις προπονήσεις με το όνειρο να γίνουν τα επόμενα αθλητικά αστέρια! Φυσικά, απίθανο να τα καταφέρουν. Ακόμη όμως κι αν το πετύχουν, ποια θα είναι η συνέχεια άραγε; Ναι, μπορεί να τα καταφέρουν να σηκώσουν το κύπελλο και να φορέσουν στο στήθος τους το Ολυμπιακό μετάλλιο. Τα χρόνια θα περάσουν γρήγορα και σε λίγο θα πέσουν οι δυνάμεις τους και θα βρεθούν άλλοι καλύτεροι, με υψηλότερες επιδόσεις. Και τότε θα τους ξεχάσουν όλοι. Έτσι ξεθωριάζουν τα «αστέρια» του αθλητισμού…
Έξω από την καφετέρια της γειτονιάς, η μεγάλη τηλεόραση παίζει κάποιες σκηνές από ένα αφιέρωμα στα περσινά Όσκαρ. Αυτή και αν είναι «λάμψη», αυτή και αν είναι «δόξα»! Λαμπερά φορέματα, αμύθητες αμοιβές, παγκόσμια φήμη! Να κάτι που ίσως κάποιος μπορεί να ζηλέψει. Αλλά και οι καλλιτέχνες, οι τραγουδιστές και οι μουσικοί, με τις δεκάδες χιλιάδες των οπαδών που τους αποθεώνουν σε κάθε συναυλία! Όμως, από την άλλη… δεκάδες και οι ειδήσεις που ακούμε κάθε χρόνο για τον ηθοποιό που αυτοκτόνησε, για τον τραγουδιστή που έπεσε στα ναρκωτικά, για τον άλλοτε πάμπλουτο που χρεωκόπησε και κύλησε στην παρανομία.

Περνάνε γρήγορα τα χρόνια – και τα όμορφα, λαμπερά πρόσωπα γεμίζουν ρυτίδες, και τα καλλίγραμμα σώματα χρειάζονται απανωτά χειρουργεία για να διατηρηθούν, και οι εκπληκτικές φωνές βραχνιάζουν και χάνουν το χρώμα τους και το εύρος τους. Και έτσι ξεθωριάζουν τα «αστέρια» της μουσικής και του σινεμά…

Τι νόημα, λοιπόν, έχουν όλα αυτά; Να, που είχα δίκιο. Γιατί να θέλω να μοιάσω σε κάποιον; Γιατί να έχω πρότυπα; Στο κάτω-κάτω, από όλα αυτά τα «αστέρια», με τα ταλέντα, τη δόξα και τα πλούτη τους, δεν είδα και κάποιον να είναι αληθινά χαρούμενος! Να λάμπει από χαρά, να σκορπά γύρω του χάρη και αγάπη! Ναι, η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο θα το ζήλευα.
Δύο μόλις τετράγωνα πριν από το σπίτι και περνώ από την εκκλησία της γειτονιάς μου. Η πόρτα ανοιχτή. Μπαίνω να ανάψω ένα κερί. Και τότε το βλέμμα μου πέφτει στις μορφές των αγίων, που στολίζουν τους τοίχους του ναού. Νιώθω σαν να στρέφονται σε εμένα και να με κοιτάνε. Μορφές σοβαρές, επιβλητικές, αλλά ταυτόχρονα και τόσο γλυκές και αληθινές! Χωρίς τίποτε το ψεύτικο πάνω τους, τίποτε το φτιαχτό και εφήμερο.

Να, λοιπόν, που υπάρχουν και «αστέρια» που, όχι μόνο δεν ξεθώριασαν, αλλά είναι λαμπερά και ζωντανά - διακόσια, πεντακόσια, χίλια ή και περισσότερα χρόνια μετά το πέρασμά τους από αυτήν τη γη!

Αφιέρωσαν τη ζωή τους ολόκληρη, όχι για τη δική τους προβολή, αλλά για τη δόξα του Θεού και την αγάπη των ανθρώπων. Και τώρα ζουν στην αγκαλιά του Θεού και μας θυμίζουν την παρουσία τους με τα θαύματα και τις ευλογίες τους. Μας δείχνουν πόσο δοξάζει ο Θεός εκείνους που Τον δόξασαν.
Ίσως τελικά αυτά να είναι τα «αστέρια» που αξίζει να τους μοιάσω. Να τους μιμηθώ στον αγώνα, στη θυσία, στην αγάπη. Για να απολαύσω και εγώ λίγο από το φως της δόξας του Θεού, το φως που δε σβήνει ποτέ, στους αιώνες των αιώνων.

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Τίτλος τεύχους: Πρότυπα ζωής;
  • Τεύχος: 259
  • Σελίδα: 5-7
  • Χρονιά: 2018-2019

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο