Ο άνθρωπος είναι διφυής. Αποτελείται από την ψυχή και το σώμα. Κι είναι, αλήθεια, τόσο δεμένα μεταξύ τους αυτά τα δύο στοιχεία, που, όταν κάποια στιγμή χωρίζονται, μιλάμε για την πιο δυσάρεστη και αποκρουστική κατάσταση που μπορεί να υπάρξει: τον θάνατο.

Το σώμα μας είναι πραγματικά εντυπωσιακό ως προς την κατασκευή και λειτουργία του. Ο τρόπος που συνδυάζονται τα υλικά από τα οποία αποτελείται, το κάνουν αξιοθαύμαστο και εξαιρετικά δύσκολο να ερευνηθεί στις λεπτομέρειές του. Όσοι το μελετούν (γιατροί, βιολόγοι, μηχανικοί!!! κ.ά.) σίγουρα «ψηλαφούν» την παρουσία ενός ξεχωριστού, γεμάτου αγάπη, Δημιουργού.

Μην ξεχνάμε, όμως, πως αυτό το θαυμάσιο κατασκεύασμα που λέγεται ανθρώπινο σώμα είναι φθαρτό. Περνώντας ο χρόνος, φθείρεται και, όταν πια σταματήσει να λειτουργεί, χωρίζεται από την ψυχή και μετατρέπεται σε… χώμα. Γι’ αυτόν τον λόγο κάποιες θρησκείες, και παλαιότερα αλλά και τώρα, υποτιμούν το σώμα. Το θεωρούν «φυλακή της ψυχής» και μάλλον επιδιώκουν τη φθορά του, τάχα για να ελευθερώσουν την ψυχή από αυτό. Από την άλλη, η τάση που αυτήν την στιγμή επικρατεί γύρω μας είναι η ... «θεοποίηση» του σώματος. Όλα να στρέφονται γύρω από αυτό. Να είναι όμορφο, γυμνασμένο, να έχει «σωστές αναλογίες», να μυρίζει όμορφα, να ντύνεται όμορφα, να μην αρρωσταίνει, να μη γερνάει κ.ο.κ. Ολόκληρες βιομηχανίες έχουν στηθεί γύρω από την ικανοποίηση αυτών των «αναγκών» του ανθρωπίνου σώματος και πλουτίζουν χωρίς να τις «πιάνει» ποτέ η οικονομική κρίση.

Ανάμεσα σε αυτά τα άκρα έρχεται ο Χριστός και η Εκκλησία Του και τακτοποιεί τα πράγματα. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, σαρκώνεται και ζει ανάμεσά μας. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όπου συναντά τη φθορά και τον θάνατο, τα ανατρέπει με τα θαύματά Του, δείχνοντάς μας ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να πεθαίνουμε αλλά για τη ζωή. Τέλος, ανασταίνεται και ανεβαίνει (αναλαμβάνεται) στους ουρανούς με το σώμα Του, υποδεικνύοντας ότι προοριζόμαστε να ζήσουμε με το σώμα μας στην αιωνιότητα, όταν αυτό αναστηθεί κατά την κοινή ανάσταση όλων των ανθρώπων. Ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει τι ακριβώς είναι το σώμα μας:
- «οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν;» (Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας εί­ναι μέλη του σώματος του Χριστού; Α’ Κορ. στ’ 15)
-«ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστιν;» (Ή μήπως δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί μέσα σας; Α’ Κορ. στ’ 19)

Λόγια που δε χωρούν αμφισβητήσεις. Το σώμα μου είναι κομμάτι του Χριστού. Το σώμα μου είναι χώρος όπου ζει και δρα το Άγιο Πνεύμα. Γι’ αυτό το σέβομαι, το βλέπω ως κάτι ιερό. Φροντίζω να είναι περιποιημένο, καθαρό, υγιές, δυνατό, αγνό. Δεν το εκθέτω σε κινδύνους, δεν το φθείρω με επιβλαβείς συνήθειες, δεν αλλοιώνω την εμφάνισή του. Κι αν υποστεί κάποια ακόμη και ανεπανόρθωτη βλάβη από κάποιο ατύχημα, από κάποια αρρώστια, συνεχίζω με υπομονή να το φροντίζω, υπακούοντας με σεβασμό στις οδηγίες των γιατρών. Ό,τι ισχύει για το δικό μου σώμα ισχύει και για τα σώματα των συνανθρώπων μου. Με το ίδιο πρίσμα σεβασμού κοιτώ και αντιμετωπίζω τους άλλους. Όλους τους άλλους ανθρώπους. Ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα ή τη χώρα απ΄όπου προέρχονται.

Έτσι το σώμα είναι σε θέση να εξυπηρετεί την αιώνια ψυχή μας την πνοή του Θεού που φέρει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, είτε είναι μέλος της Εκκλησίας είτε όχι. Δεν μπορούμε να μιλάμε για φροντίδα του σώματος, αγνοώντας τη φροντίδα της ψυχής. Είναι λάθος να επικεντρώνουμε όλη μας την έγνοια στο φθαρτό –κατά τα άλλα– σώμα και την άφθαρτη ψυχή μας να την αφήνουμε να «πεινάει», να υποφέρει. Ο λόγος του Θεού, η προσευχή, τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας είναι η τροφή της ψυχής, όπως ο ίδιος ο Κύριος μάς έχει υποδείξει. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε τις ανάγκες του σώματος και να τρέξουμε να τις καλύψουμε, αλλά και η ψυχή μάς ειδοποιεί με τον τρόπο της. Η απουσία της χαράς από την καθημερινότητά μας, η τεμπελιά η «βαρεμάρα», όπως συχνά λέγεται, που δε μας αφήνει να κάνουμε το καλό, αυτό που πραγματικά θέλουμε, είναι «καμπανάκια» που μας προειδοποιούν ότι κάπου ξεχάσαμε τις ανάγκες της ψυχής μας.

Αυτήν την ισορροπία μεταξύ σώματος και ψυχής έρχεται η Εκκλησία να μας βοηθήσει να διατηρήσουμε στη ζωή μας. Και συχνά μας θυμίζει εκείνα τα λόγια του Κυρίου που τόσο προβληματίζουν:
«τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Γιατί τι θα ωφε­ληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; Ή τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για την ψυχή του; Μάρκ. η’ 36-37).

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Τίτλος τεύχους: Εγώ και το σώμα μου
  • Τεύχος: 260
  • Σελίδα: 4
  • Χρονιά: 2018-2019

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο