Γεια σας, παιδιά! Σας στέλνω μήνυμα, γιατί δεν μπορώ να περιμένω μέχρι το Σάββατο στο Κατηχητικό για να σας πω. Είναι και αυτό που είμαστε σε διαφορετικά σχολεία βλέπετε… αλλά τι να κάνουμε!

Να, απλώς, χτες συνέβη κάτι στο σχολείο και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Την τρίτη ώρα είχαμε Φυσική. Δε σας κρύβω ότι είναι από τις δυσκολότερες ώρες μου στο σχολείο. Όχι τόσο ως προς το μάθημα, αλλά ως προς τον καθηγητή. Αυστηρός και επιβλητικός, ό,τι λέει είναι νόμος. Κανένας δεν μπορεί να του φέρει αντίρρηση, γι΄αυτό όλοι -και να διαφωνούν- “συμφωνούν” με τα λεγόμενά του, για να τα έχουν καλά μαζί του. Χτες, λοιπόν, μπαίνει στην τάξη ο καθηγητής με το συνηθισμένο αυστηρό και συνάμα ειρωνικό του ύφος. Αφού πρόσβαλε με τα υπονοούμενά του δυο – τρεις κοπέλες, ξεκίνησε το μάθημα. Κάποια στιγμή η συζήτηση πήγε στον Θεό:

Καλό το παραμύθι που μας πουλάνε τόσα χρόνια οι παπάδες για να τα κονομάνε. Ποιος Θεός; Έχετε δει, παιδιά, ποτέ εσείς τον Θεό; Είμαστε λογικοί άνθρωποι ή δεν είμαστε; Η επιστήμη έχει προχωρήσει. Χρειάζονται αποδείξεις για το καθετί. Αν δε βλέπουμε κάτι με τα μάτια μας ή δεν το αγγίζουμε με τα χέρια μας, τότε προφανώς αυτό δεν υπάρχει. Εκτός κι αν κάποιος είναι τόσο ανόητος, ώστε να πιστεύει το αντίθετο. Αν ένα πράγμα είναι σίγουρο στις μέρες μας, αυτό είναι το ότι δεν υπάρχει Θεός.

Ένιωθα μέσα μου μία πάλη. Τώρα, να πω κι εγώ τη γνώμη μου ή να σωπάσω; Ντρεπόμουνα και λίγο για το τι θα έλεγαν οι άλλοι για εμένα στο εξής. Όμως από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής πρόσβαλλε τον Χριστό και την πίστη μας, και μάλιστα μπροστά σε τόσους συμμαθητές μου, οι οποίοι σιωπηλά, παθητικά δέχονταν τις απόψεις του, ίσως μόνο και μόνο επειδή τον φοβούνταν. Ξεπέρασα, όμως, τους φόβους μου και τις ντροπές μου και σήκωσα το χέρι μου με θάρρος.

Με συγχωρείτε, κύριε, αλλά με όλο τον σεβασμό που σας έχω, διαφωνώ μαζί σας. Πράγματι, έχετε δίκιο. Ούτε εγώ έχω δει ποτέ τον Θεό, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Άλλωστε και το οξυγόνο, κύριε καθηγητά, δεν το βλέπουμε ούτε το πιάνουμε ούτε το ακούμε ούτε το μυρίζουμε. Θα μπορούσατε όμως ποτέ να αρνηθείτε την ύπαρξή του; Αν ένα πράγμα είναι βέβαιο, αυτό είναι ότι υπάρχει Θεός. Και ξέρετε, δε θεωρώ τον εαυτό μου καθόλου ανόητο για την πίστη μου αυτή. Ναι, δεν έχω δει τον Θεό, αλλά Τον έχω νιώσει, Τον έχω αισθανθεί, Τον έχω ζήσει. Εξάλλου, δε χρειάζονται για όλα λογικές αποδείξεις, κύριε, για να πειστούμε. Κάποια πράγματα είναι θέματα πίστης και προαίρεσης του καθενός. Για παράδειγμα, τη μητέρα μας, μάς απέδειξε κανείς ότι είναι η μητέρα μας; Όχι. Δε νομίζω ότι κανείς από εμάς έκανε ιατρικές εξετάσεις για να πειστεί ότι πράγματι αυτή είναι η μητέρα του. Παρ΄όλ΄αυτά όμως, πιστεύει ότι έτσι είναι.

Το τι ακολούθησε μέσα στην τάξη δεν περιγράφεται. Κάποιοι από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου συμφώνησαν μαζί μου. Κάποιοι δε μιλούσαν, φαίνονταν προβληματισμένοι. Αρκετοί συμφωνούσαν με τον καθηγητή. Όταν χτύπησε το κουδούνι, ήμασταν όλοι σε ένταση. Το διάλειμμα βοήθησε να χαλαρώσουμε. Κάποιοι με πλησίασαν και με ρώτησαν πού βρήκα το θάρρος να μιλήσω και πώς τα σκέφτηκα όλα αυτά. Δεν ήξερα τι να τους πω. Αυτό όμως που τους είπα ήταν πως ένιωθα πολύ χαρούμενος και ακόμα νιώθω έτσι. Θα τα πούμε και από κοντά!

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Τίτλος τεύχους: Εγώ και το σώμα μου
  • Τεύχος: 260
  • Σελίδα: 8
  • Χρονιά: 2018-2019

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο