Το μεγαλύτερο γεγονός της ιστορίας, το Πάθος και η Ανάσταση του Κυρίου, διαδραματίστηκε σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, στα Ιεροσόλυμα το 33μ.Χ περίπου. Και είναι φυσικό εκτός από την κεντρική μορφή του Κυρίου, πολλά να είναι τα πρόσωπα που συμμετέχουν με άμεσο και έμμεσο τρόπο σε αυτό. Οι πληροφορίες που παίρνουμε από τα ιερά Ευαγγέλια και την υπόλοιπη Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, καθώς και από τις άλλες ιστορικές πηγές είναι πλούσιες.

Από τους ηγεμόνες της Ρωμαϊκής και Ιουδαϊκής εξουσίας, τους εκκλησιαστικούς ηγέτες, τους μαθητές και τις μαθήτριες ως τους απλούς ανθρώπους που με τον ένα ή άλλο τρόπο εμπλέκονται στη Θυσία του Κυρίου, έχουμε ένα τεράστιο φάσμα προσωπικοτήτων, συμπεριφορών και συσχετισμών με το κεντρικό γεγονός του Σταυρού. Από τις μορφές αυτές θα μπορούσε κανένας να επιλέξει πολλές για να τις συνδέσει με τη δική του στάση 2000 χρόνια μετά, απέναντι στο πρόσωπο του Σταυρωμένου Χριστού.

Μία από τις μορφές αυτές είναι εκείνη του Ιούδα. Ασφαλώς και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του πολλοί είναι εκείνοι που θα αντιδράσουν αρνητικά και θα ξεκινήσουν να ξεστομίζουν χαρακτηρισμούς και επίθετα.

Όμως αξίζει τον κόπο, αναλύοντας κάποια από τα χαρακτηριστικά του μαθητή και προδότη, να προσπαθήσει κάποιος να δει τι τον οδήγησε σε αυτή τη συμπεριφορά.
Ποιος ήταν ο Ιούδας; Προσωπική επιλογή του Κυρίου για τον κύκλο των δώδεκα, των αποστόλων που κατ’ εξοχήν θα μετέφεραν το μήνυμα της σωτηρίας και θα έκριναν σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ με βάση το ήθος και την πίστη τους. Ήταν ο ταμίας της μικρής ομάδας και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας όλων των θαυμάτων και του κηρύγματος του Κυρίου. Ήταν παρών σε όλες τις συζητήσεις που αφορούσαν τη σωτηρία και τις αρχές του νέου ανθρώπου της Βασιλείας. Άκουσε τον Κύριο να αναφέρεται στην αγάπη, την ταπείνωση, τη θυσία, την προσφορά. Είδε και τα δαιμόνια να υποτάσσονται στη θεία δύναμη που είχε πάρει από τον Δάσκαλό του. Συμμετείχε στο κήρυγμα με θαυμαστά αποτελέσματα. Είδε την Ανάσταση του Λαζάρου, τη θριαμβευτική είσοδο στα Ιεροσόλυμα, συμμετείχε στο Μυστικό Δείπνο, δέχτηκε να του πλύνει τα πόδια ο Χριστός και κλήθηκε να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα Του. Ανέπνευσε τον ίδιο αέρα, κάθισε στο ίδιο τραπέζι, γεύθηκε ψωμί από το ίδιο τραπέζι, κοιμήθηκε στο ίδιο χώμα μαζί Του. Και όμως συμμετείχε στην αχρείαστη προδοσία. Θα συλλαμβανόταν ο Κύριος και χωρίς τη δική του βοήθεια. Θα ολοκληρωνόταν το σωτήριο Πάθος και χωρίς τη δική του συμμετοχή. Όμως πρόδωσε. Και έδωσε άλλοθι στους σταυρωτές οδηγώντας τους εκεί που συνήθιζαν να μαζεύονται τις ώρες της προσευχής οι Δώδεκα, στον κήπο των Ελαιών, βεβηλώνοντας με τον τρόπο αυτό τον ιερό τόπο.
Τι ήταν αυτό που οδήγησε τον Ιούδα στην προδοσία; Τα ταπεινά τριάκοντα αργύρια, η τιμή ενός δούλου; Η απογοήτευσή του γιατί ο Κύριος δεν απελευθέρωσε τον Ισραήλ ως ο δυναμικός Μεσσίας που ανέμεναν οι Εβραίοι επί αιώνες; Προσωπικές αδυναμίες και πάθη; Όλα αυτά ενδεχομένως, αλλά κυρίως ένα μεγάλο του λάθος.

Δεν προσπάθησε να καταλάβει και να ζήσει όσα ο Διδάσκαλος τούς έλεγε. Ενώ ήταν δίπλα στον Χριστό συνεχώς, στην πραγματικότητα ήταν ένας ξένος.

Ήταν βυθισμένος στις δικές του σκέψεις, κλεισμένος στις προκαταλήψεις και τις αξίες του και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να αφήσει το Άγιο Πνεύμα να τον κυριεύσει. Είχε ερμητικά κλειστά τα παράθυρα της ψυχής του κι έτσι δεν άφηνε το Φως του Θεού να μπει και να τον φωτίσει. Ήταν μαθητής αλλά και ξένος. Δεν άφηνε την αγάπη να τον πλημμυρίσει. Η φλόγα της πίστης δεν τον ζέστανε.
Είμαστε μαθητές. Λέμε ότι βρισκόμαστε κοντά Του από παιδιά, από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Κι όμως αυτό δε φαίνεται πάντα στη ζωή μας. Προδίδουμε τον Κύριο καθημερινά με κάθε αντάλλαγμα ή και χωρίς εμφανές αντάλλαγμα. Μας προκαλεί αποτροπιασμό ο Ιούδας αλλά πόσο του μοιάζουμε! Αποκρούουμε λυσσαλέα την αγάπη και τη χάρη του Χριστού προσηλωμένοι στους δικούς μας στόχους, τις εγωιστικές μας επιδιώξεις. Εκείνος παλεύει με κάθε τρόπο να μας βοηθήσει, αλλά εμείς ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ. Βάζουμε ως τείχος την ελευθερία μας ανάμεσα σε Εκείνον και εμάς και δεν επιτρέπουμε καμία παρέμβαση. Είμαστε κυριολεκτικά αδιαπέραστοι με έναν τεράστιο εγωισμό, αμετακίνητοι. Κέντρο του κόσμου ο εαυτός μας κι ο Χριστός μόνο αν Τον χρειαστούμε κάπου. Και πορευόμαστε μαζί Του ως ξένοι. Συνοδοιπόροι, αλλά χαμένοι σε προσωπικές αδιάφορες πορείες. Πορείες που οδηγούν στην απώλεια. «Υιός της απωλείας» ονομάστηκε ο Ιούδας από τον ίδιο τον Θεάνθρωπο. Παιδιά της απωλείας κινδυνεύουμε να γίνουμε κι εμείς αν δεν συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο.

Συναίσθηση χρειάζεται, μετάνοια, ταπεινή πτώση στα πόδια Του, αναζήτηση του Θείου ελέους και αλλαγή τρόπου ζωής.

Μακάρι η απώλεια του Ιούδα να μας συνετίσει και να μας βοηθήσει σε μια τέτοια αλλαγή πορείας.

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Τίτλος τεύχους: Μορφές του Πάθους
  • Τεύχος: 262
  • Σελίδα: 4
  • Χρονιά: 2018-2019

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο