Είναι νέος και γερός. Μα, ως φαίνεται, και αγνός. Γιατί τούτη τη μέρα που η κακία ωρθώθη στο πιο αποκρουστικό αποκορύφωμά της, αυτός έμεινε μακριά. Όταν ο φθόνος και το παραλήρημα του κακού οδηγούσε στο πραιτώριο  κατά χιλιάδες τους φθονερούς, για να φωνάξουν με λύσσα το «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» η αγνή και άδολη καρδιά του οδηγούσε τα δικά του βήματα έξω, μακριά στων αγρών τη φυσική καλλονή, εκεί που ο άνθρωπος νιώθει πιο κοντά του τον Θεό. Αν και Ιεροσολυμίτης ο Κυρηναίος, δε θέλησε να λάβει μέρος στην ανίερη εκείνη οχλοβοή, και δεν φώναξε διόλου κατά του Ιησού…

Θεέ μου! Τι αλλαγή! Τι ντροπή! Τα χάνει ο άνθρωπος μπροστά στο ανοίκειο τούτο θέαμα. Πώς έγινε η μεταστροφή! και τόσο απότομη! και τόσο σύντομη! και τόσο κατηγορηματική! Πώς ένας ολόκληρος λαός τόσο γρήγορα ξέχασε! Πώς άφησε στης λήθης τα χέρια τις τόσες ευγενικές και ιερές εικόνες που είχε πολύτιμα θησαυρίσει, αυτά τα τρία τελευταία χρόνια! Πώς οι καρδιές πέτρωσαν απότομα και στέρεψαν τα μάτια κι έγιναν σκληρά της ψυχής τα σκιρτήματα!...

Πιστός μέχρι τέλους! Να ένας επιτυχής επιγραμματικός τίτλος που πηγαίνει τόσο ταιριαστά στον μαθητή της αγάπης. Γιατί μόνος αυτός είχε καλλιεργήσει μέσα του τον στενό σύνδεσμο με τον Χριστό που άντεξε στις βίαιες πιέσεις που, από μέσα κι απ’ έξω, πάσχισαν να διαλύσουν τον δεσμό, να κόψουν την ένωση…

 

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο