…Μπήκαν μέσα στη σπηλιά και προφυλάχτηκαν. Προσευχήθηκαν θερμά στον Θεό να προστατέψει αυτούς και όλους τους Χριστιανούς και την Εκκλησία της Εφέσου από την οργή του σκληρού και άδικου αυτοκράτορα Δεκίου. Ύστερα έφαγαν λίγο ψωμάκι και με ειρήνη στην καρδιά, χωρίς καθόλου φόβο, έγειραν και, αποκαμωμένοι όπως ήταν από την οδοιπορία, αποκοιμήθηκαν για πάντα. Τα παιδιά δεν ξαναφάνηκαν πια στην πόλη…

Πρώτη δουλειά του Δεκίου, όταν επέστρεψε στην Έφεσο, ήταν να αναζητήσει τα εφτά παιδιά. Του είπαν ότι πάει καιρός που δεν τα έχει δει κανείς. Είναι εξαφανισμένα, έτσι του είπαν. Άστραψε και βρόντησε ο αυτοκράτορας Δέκιος. Ήθελε να τελειώνει με τα παιδιά που τόλμησαν να εναντιωθούν στην εντολή του και, κυρίως, στην εξουσία και στη δύναμή του. Τότε κάποιος είπε πως το πιο πιθανό είναι να ζήτησαν καταφύγιο στις σπηλιές των λόφων που βρίσκονται έξω από την πόλη˙ έχει περάσει, όμως, τόσος καιρός, που δεν μπορεί πια να είναι ζωντανά.

-Να ψάξετε να βρείτε αμέσως τη σπηλιά και να χτίσετε την είσοδό της με γερό τοίχο! διέταξε τότε γεμάτος οργή ο αυτοκράτορας Δέκιος.

               

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο