Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα βρέθηκε στην πλευρά των νικητών (Αντάντ). Αντίθετα η Τουρκία που είχε συμμαχήσει με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία) βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων. Στόχος των δυνάμεων της Αντάντ ήταν η διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η Ελλάδα διεκδίκησε την περιοχή της Σμύρνης όπου κατοικούσε μεγάλος αριθμός Ελλήνων. Η περιοχή της παραχωρείται επίσημα με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920. Η Ελλάδα στέλνει στρατό στη Σμύρνη, ένα χρόνο νωρίτερα στις 2 Μαΐου 19191, και αναλαμβάνει τη διοίκηση της περιοχής. Οι Έλληνες της Σμύρνης υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό τον ελληνικό στρατό. Θεώρησαν ότι το όραμα της Μεγάλης Ιδέας υλοποιείται. Ηγέτης της μικρασιατικής εκστρατείας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος όμως χάνει τις εκλογές το 1920. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι είχαν υποσχεθεί προεκλογικά ότι θα σταματούσαν τον πόλεμο και οι στρατιώτες θα επέστρεφαν στα σπίτια τους. Κερδίζοντας όμως τις εκλογές δεν τηρούν την υπόσχεσή τους. Συνεχίζουν τον πόλεμο και φέρνουν πίσω το βασιλιά Κωνσταντίνο. Η επιστροφή του βασιλιά ήταν ένα γεγονός που δυσαρέστησε τους συμμάχους της Αντάντ, λόγω του γερμανόφιλου παρελθόντος του.

Δυσαρεστημένοι οι Τούρκοι από τη Συνθήκη των Σεβρών, με αρχηγό τον Κεμάλ Ατατούρκ προχωρούν σε διωγμούς των ελληνικών πληθυσμών στο εσωτερικό της Τουρκίας. Για να τους προστατέψει, ο ελληνικός στρατός αποφασίζει να κινηθεί εναντίον των Τούρκων στο εσωτερικό της Μ. Ασίας πέρα από εκεί που όριζε η συνθήκη των Σεβρών2. Τα πράγματα όμως είχαν αλλάξει αφού οι Μεγάλες Δυνάμεις άρχισαν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους και να παίρνουν το μέρος των Τούρκων. Οι  Έλληνες ήταν διχασμένοι για το τι έπρεπε να γίνει. Παρόλο το διχασμό ο ελληνικός στρατός καταφέρνει να φτάσει κοντά στην Άγκυρα, όπου βρισκόταν το αρχηγείο του Κεμάλ και ήταν συγκεντρωμένες οι δυνάμεις του, μετά τη μάχη του Σαγγάριου ποταμού τον Αύγουστο του 1921. Όμως ο ελληνικός στρατός βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση. Οι στρατιώτες είχαν κουραστεί από τους συνεχείς πολέμους και ο ανεφοδιασμός του στρατού γινόταν με μεγάλη δυσκολία. Έτσι αποφασίζεται ο στρατός να γυρίσει και να οχυρωθεί στη γραμμή Εσκί Σεχίρ - Κιουτάχεια - Αφιόν Καραχισάρ. Ο ελληνικός στρατός όμως δέχεται στις 14 Αυγούστου 1922  την επίθεση από το στρατό του Κεμάλ και αναγκάζεται να υποχωρήσει προς τα παράλια της Μικράς Ασίας3. Το στρατό ακολουθούν οι Έλληνες των περιοχών φοβούμενοι την τουρκική εκδίκηση. Ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη στις 27 Αυγούστου 1922. 

Ακολούθησαν τραγικές σκηνές. Έλληνες από όλη τη Μ. Ασία συγκεντρώθηκαν στην προκυμαία της Σμύρνης προσπαθώντας να επιβιβαστούν σε πλοία και να καταφύγουν στην Ελλάδα4. Στην προσπάθειά τους αυτή πάρα πολλοί θα χάσουν τη ζωή τους και όσοι θα τα καταφέρουν, θα γνωρίσουν την προσφυγιά και την απώλεια συγγενών, φίλων και περιουσιών. Σφαγές και λεηλασίες γίνονται σε ολόκληρη την πόλη. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος που δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο από το φανατισμένο τουρκικό όχλο5. Σε λίγες ώρες η Σμύρνη παραδίδεται στις φλόγες εκτός της τουρκικής συνοικίας, αφού η φωτιά δεν έφτασε εκεί, γεγονός που αποδεικνύει ότι πρόκειται για εμπρησμό6.

Οι εχθροπραξίες λήγουν με την ανακωχή των Μουδανιών στις 30-9-1922.



Πηγές:
Μάθετε περισσότερα μέσα από τα βίντεο και τους χάρτες των πηγών:

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο