Πέρασαν μερικοί μήνες. Η Νάντια μπαίνει στο Νοσοκομείο. Πάσχει εδώ και οχτώ χρόνια από μια ανίατη ασθένεια. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι εδώ θα καταλήξει. Το πληροφορήθηκα και πήγα να την επισκεφτώ.
-Νάντια, τι κάνεις; Ήρθα.
-Πάτερ, πόσο χαίρομαι που σας βλέπω! Θέλω την ευχή σας, όχι για να ζήσω, αλλά να με συνοδεύει στο αιώνιο ταξίδι μου. Γι' αυτό και σας ζήτησα… Να ξέρετε, τώρα που συζητούμε πονώ, αλλά δεν ταλαιπωρούμαι. Χαίρομαι αφάνταστα την παρουσία του Θεού. Για φανταστείτε να μην πονούσε το σώμα και να μην ένιωθε την παρουσία Του η ψυχή μου! Είμαι πολύ ευτυχισμένη.
-Πες μου, πώς νιώθεις την άλλη ζωή; Αισθάνεσαι πως πλησιάζει; Φοβάσαι; Αγωνιάς;
-Εγώ, πάτερ, τη νιώθω σαν όντως ζωή. Όχι σαν άλλη ζωή. Είναι αυτό σωστό; Απλά, μπαίνω και βγαίνω στο χώρο της. Πηγαίνω εκεί και με χαϊδεύει η αιωνιότητα. Γυρίζω εδώ και πονάω μεν πολύ, λίγο φοβάμαι, αλλά με γλυκαίνει η αγάπη και η συντροφιά όλων σας. Και το ένα του Θεού, και το άλλο. Ας γίνει, λοιπόν, το θέλημά Του. Η χαρά που παίρνω μαζί σας δεν περιγράφεται. Σας αγαπώ όλους πάρα πολύ. Μόνο που δε θέλω να με βλέπετε έτσι και να πονάτε. Συγχωρήστε με. Δώστε μου το χέρι σας να το φιλήσω…
-Γιατί μου κρατάς σφιχτά το χέρι; τη ρωτώ.
-Θέλω να κρατηθώ από την αιωνιότητα.
-Μα έτσι κρατιέσαι από την προσωρινότητα.
-Πάτερ, δε φιλώ το χέρι του ανθρώπου, αλλά το χέρι αυτού που μου γνώρισε τον Θεό.
Έσκυψε με όση δύναμη της είχε μείνει, σταυροκοπήθηκε… Τα μάτια της έτρεχαν.
-Είμαι αμαρτωλή. Μήπως δεν είμαι έτοιμη να φύγω; Νιώθω κοσμική και ολιγόπιστη. Μπορώ να εξομολογηθώ;

Έβγαλα το πετραχήλι και το ωμοφόριό μου. Με εκπληκτική ευαισθησία συνειδήσεως μού περιέγραψε κάτι από το βάθος της καρδιάς και το μακρινό σχετικά παρελθόν της. Της διάβασα τη συγχωρητική ευχή. Άδειασε και από τις τελευταίες αμαρτίες. Το μόνο που απομένει πλέον είναι να πλημμυρίσει ο Παράδεισος από την ευωδία μιας ακόμα πεντακάθαρης ψυχής, της ψυχής της δούλης του Θεού Κωνσταντίνας. Όταν ο Θεός το κρίνει. Οι μέρες περνούν. Η Νάντια αντέχει. Για κάποιο λόγο ο Θεός την κρατάει. Πηγαίνω στο Νοσοκομείο με τα γνωστά ανάμεικτα αισθήματα.

-Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως χθες, μου λέει. Άκουσα από το ραδιόφωνο για το νόημά της. Δεν το ήξερα ακριβώς. Η Ανάσταση του Χριστού, έλεγε, έχει σαν αποτέλεσμα τη δική μας ανάσταση. Βλέπω ότι ενώ όλη μου η ζωή είναι ένα διαρκές θαύμα, ενώ ο Θεός ήταν πάντα στο πλευρό μου, τώρα φοβάμαι μήπως με αφήσει μόνη.
-Δηλαδή θέλεις να μείνεις εδώ για πάντα;
-Όχι, δε θέλω να μείνω άλλο. Τώρα το έχω πιστέψει ότι φεύγω και δεν με πειράζει. Απλά, ο τρόπος του θανάτου με τρομάζει. Φαντάζομαι πόνους, δυσφορία, ασφυκτική κατάσταση και με πιάνει αγωνία. Κάντε μια παράκληση να φύγω στον ύπνο μου χωρίς να το καταλάβω. Επίσης, δε θέλω να στενοχωριέστε εσείς.
-Θα ήθελες να φύγεις αναστάσιμα;
-Θα προτιμούσα να φύγω σταυροαναστάσιμα.

Η καρδιά της Νάντιας χτυπούσε μέχρι τη Μεγάλη Πέμπτη. Διαβάσαμε τα Δώδεκα Ευαγγέλια. Οι ρυθμοί της πέφτουν. Η αναπνοή εξασθενίζει. Φαίνεται πως της τελείωσε ο αέρας αυτού του κόσμου. Το ρολόι δείχνει 23:58. Η καρδιά της κρατάει λίγους ακόμη κτύπους. Στις 12 τα μεσάνυχτα, με την είσοδο στη Μεγάλη Παρασκευή, η Νάντια τελείωσε γι' αυτόν τον κόσμο. Άφησε πίσω ζωντανές αναμνήσεις μιας σπάνια διακριτικής και λεπτής παρουσίας.

Όπως ήθελε, έφυγε σε σταυρώσιμη ημέρα. Η κηδεία της έγινε την Τρίτη της Διακαινησίμου, αναστάσιμη. Η αναχώρησή της δεν μπορούσε να είναι πιο σταυροαναστάσιμη.
Πήγα και στην ταφή. Ήμουν μόνος μου. Δεν υπήρχε άλλος ιερέας. Έκανα και το τελευταίο αναστάσιμο τρισάγιο. Δεν χόρταινα να ψέλνω το «Χριστὸς ἀνέστη». Εκείνο το «καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος» έβρισκε πανηγυρική την επαλήθευσή του στο πρόσωπο της Νάντιας. Το σωματικό της πρόσωπο πανέμορφο. Σαν να κοιμόταν πλέον ειρηνικά. Πραγματικά αναπαυμένη. Η Νάντια είχε φροντίσει να μας παρηγορήσει, να πονέσουμε λιγότερο και να αγαπήσουμε τον Θεό περισσότερο. Γιατί δεν έφτιαξε μόνον αυτόν τον κόσμο που πεθαίνουμε. Έφτιαξε και τον άλλον που μόνο ζούμε. Η Νάντια αντανακλά το φως του Θεού σε αυτόν τον κόσμο. Τελικά δεν την νίκησε ο θάνατος. Τη δόξασε η ζωή της. Ίσως πιο σωστά τη δόξασε ο Θεός, η Ζωή της.

Από το βιβλίο "Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός"

Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε τον ιστότοπό μας και την εμπειρία σας όταν το χρησιμοποιείτε. Για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα cookies που χρησιμοποιούμε, δείτε την Πολιτική Απορρήτου.

Αποδέχομαι τα cookies από αυτόν τον ιστότοπο