Ένας νέος γράφει στη μελλοντική σύντροφο της ζωής του…
«Σε σένα, που θα γίνεις αύριο η ισόβια σύντροφος της ζωής μου, θέλω τώρα να μιλήσω. Η
μορφή σου αγνή, φωτεινή, χαρούμενη, έρχεται μπροστά μου. Σε οραματίζομαι με συγκίνηση, με
αγάπη και σεβασμό. Σε θέλω μια προσωπικότητα άξια σεβασμού, τιμής και προστασίας.
Γι’ αυτό από τώρα γεμίζω για σένα την καρδιά μου με μια πλούσια, αγνή και ειλικρινή αγάπη.
Θέλω να σου προσφέρω ολόκληρη τη φρεσκάδα των αισθημάτων μου. Όλο το άρωμα της αγνής
ψυχής μου. Όλη τη σφριγιλότητα του καθαρού σώματός μου. Αυτό μου το επιβάλλει ο
ανδρισμός μου. Γιατί τα ίδια θα ζητήσω και από σένα. Δε θέλω ένα μαραμένο και
αποφυλλισμένο τριαντάφυλλο, αλλά ένα ολόδροσο κρίνο.
Το όνειρό μου είναι να μπορέσω μια μέρα να τραγουδήσω μαζί σου το τραγούδι της βαθιάς
χαράς, της πιο μεγάλης ευτυχίας. Κοίταξε μέσα στη ζωή μου. Σου την προσφέρω ολοφώτεινη
και καθαρή. Εσύ και εγώ ζήσαμε τα νιάτα μας ο ένας μακριά από τον άλλο. Όμως ζούσε ο ένας
για τον άλλο. Ήσουνα μέσα στη σκέψη μου και ήμουνα μέσα στη δική σου.
Όταν αρνήθηκα το αισθησιακό ανάγνωσμα, το αμφίβολο θέαμα, τις ύποπτες ευχαριστήσεις, το
θέλησα πρώτα για τον Θεό που αγαπώ, αλλά και για εσένα. Για να σου προσφέρω ανέπαφη την
υγεία μου, τη δύναμή μου, το σώμα μου, τον ενθουσιασμό μου, τη γεύση της όμορφης ζωής, την
ευαισθησία της καρδιάς μου, μέσα στο ιερό μυστήριο του γάμου.
Πολύ προτού να σε γνωρίσω, σε οραματιζόμουνα και προσευχόμουνα για σένα.»
