Η μάχη χάνεται μόνο αν παραδώσεις τα όπλα
Βιέννη, 9 Ιουνίου 1815. Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρία και Πρωσία, σηκώνονται από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Έχουν αποφασίσει πως κάθε επανάσταση που γίνεται στην Ευρώπη από λαούς που αναζητούν την ελευθερία τους, είναι ενάντια στα συμφέροντά τους και θέτει σε κίνδυνο την απόλυτη εξουσία τους επάνω στους υπηκόους τους. Έτσι, λοιπόν, φεύγουν αποφασισμένες να σβήνουν στο εξής κάθε επαναστατική φλόγα που θα άναβε στην Ευρώπη.
Αυτή ήταν η «Ιερά Συμμαχία», όπως ονομαζόταν, και η ύπαρξή της και μόνο καθιστούσε την εποχή εκείνη ίσως την πιο δύσκολη για να ξεκινήσει μία επανάσταση, πόσο μάλλον να επιτύχει κιόλας.
Αυτές ήταν οι συνθήκες μέσα στις οποίες επαναστάτησαν οι Έλληνες. Όταν μιλάμε για τις δυσκολίες του αγώνα τους, συχνά λέμε πως είχαν να αντιμετωπίσουν μία ολόκληρη αυτοκρατορία, την Οθωμανική, που τους είχε υπόδουλους. Στην πραγματικότητα όμως έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τις Μεγάλες Δυνάμεις που την στήριζαν. Αγωνίστηκαν δηλαδή οι Έλληνες ενάντια στην θέληση όλων των ισχυρών της Ευρώπης. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η προσπάθειά τους δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας. Κι όμως, με τον ηρωισμό και την πίστη τους κατάφεραν να κάνουν ακόμη και αυτούς τους ισχυρούς που είχαν ορκιστεί να σβήνουν τις επαναστάσεις, όχι μόνο να ανεχθούν, αλλά και να υποστηρίξουν ενεργά την δική τους. Τα ηρωικά τους κατορθώματα, οι μεγάλες τους νίκες, αλλά και οι ήττες τους που σφραγίζονταν με ηρωικές πράξεις αυτοθυσίας, άγγιξαν και συγκίνησαν την κοινή γνώμη της Ευρώπης. Οι Μεγάλοι της εποχής είδαν πως αυτός ο μικρός, αλλά ηρωικός λαός, δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσει, αλλά θα πάλευε μέχρι τέλους για να κερδίσει την ελευθερία του. Και έτσι, ενώ η Ελληνική Επανάσταση ξεκίνησε με την προοπτική πως θα είχε όλες τις ισχυρές χώρες απέναντί της, τελικά έκλεισε με τις ίδιες ακριβώς χώρες να υπογράφουν, το 1830, την συνθήκη που κατέστησε την Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη. Οι Έλληνες είχαν θριαμβεύσει, σε πείσμα όλων όσων πίστευαν πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον.
Αυτοί ήταν οι πρόγονοί μας. Άνθρωποι που δεν έκαναν πίσω, ακόμα κι όταν φαινόταν πως δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα επιτυχίας. Θα μπορούσαν να βρουν την ύπαρξη της «Ιεράς Συμμαχίας» ως δικαιολογία για να μην ξεκινήσουν ποτέ τον αγώνα τους. Άλλωστε ποιος θα πίστευε πως θα ήταν δυνατόν να τα καταφέρουν. Με την λογική σίγουρα κανείς, όμως με την πίστη στον Θεό και την αγάπη για την πατρίδα οι άνθρωποι αυτοί πέτυχαν και επιβεβαιώθηκαν. Σε παρόμοιες καταστάσεις μπορεί κι ο καθένας από εμάς να βρίσκεται στις μέρες μας. «Θέλω να ζω σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά οι συμμαθητές μου και η παρέα μου δεν θα το δουν αυτό με καλό μάτι. Πώς θα πάω εγώ, που είμαι ένας, κόντρα στο ρεύμα της εποχής;», θα μπορούσε κανείς να πει. «Γιατί να είμαι τίμιος, όταν όλοι φαίνεται πως προοδεύουν στην ζωή τους με πλάγια μέσα; Γιατί να λέω την αλήθεια, όταν όλοι με το ψέμα παίρνουν αυτό που θέλουν;». Και θα μπορούσαμε να πάμε ακόμη βαθύτερα: «Γιατί να υπακούω στο θέλημα του Θεού και να λέω «όχι» σε κάποιες επιθυμίες μου, όταν όλοι οι άλλοι κάνουν ό,τι θέλουν; Γιατί να αγαπώ τους άλλους και να θυσιάζομαι γι’ αυτούς, όταν όλοι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για το πως θα περνούν οι ίδιοι καλά;». Εδώ όμως τίθεται το ερώτημα: το ότι η γύρω μου κατάσταση είναι σε μεγάλο βαθμό άσχημη, σημαίνει πως κι εγώ θα πρέπει να ακολουθήσω τον λάθος δρόμο; Είναι μήπως μάταιο να πηγαίνω αντίθετα στο ρεύμα; Ε, λοιπόν, όχι! Δεν είναι! και αυτό ακριβώς μας δείχνει το κατόρθωμα των προγόνων μας. Ίσως και από το δικό τους μυαλό να πέρασε κάποτε η σκέψη πως ήταν υπερβολικά λίγοι και αδύναμοι για να αντιμετωπίσουν την «Ιερά Συμμαχία» και την Οθωμανική αυτοκρατορία μαζί. Αυτή την σκέψη όμως την άφησαν στην άκρη, μπήκαν στον αγώνα και έδειξαν με την νίκη τους σε όλες τις επόμενες γενιές, πως με τον ηρωισμό, τον οποίο γεννά η πίστη στον Θεό, μπορούμε όλοι να πάμε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται. Κι αν οι δικές μας δυνάμεις είναι μικρές, θα μας δώσει ο Θεός δύναμη να τα καταφέρουμε. Όπως είπε άλλωστε και ένας από τους αγωνιστές του 1821, ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, όταν του είπαν πριν την μάχη των Μύλων πως οι θέσεις που είχαν λάβει οι Έλληνες δεν θα κρατούσαν: «είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει».