Το παρακάτω είναι απόσπασμα από την επιστολή κάποιου νέου που έμπλεξε με τα ναρκωτικά, βρέθηκε στη φυλακή και συνάντησε εκεί τον Χριστό με τη βοήθεια ενός ιερέα που τους επισκέφτηκε.
Γράφει, λοιπόν:
Παιδιά της Εκκλησίας,
γιατί κρύβετε το φως σας;
Γιατί σβήνετε τη φωνή σας μέσα στον φόβο;
Γιατί αρνείστε την παρουσία σας σε μας, τους φίλους σας;
Εμείς κουραστήκαμε να σας αναζητάμε. Εσείς δεν κουραστήκατε ν’ ακούτε τον χτύπο μας και να μην απαντάτε;
Μια ολόκληρη γενιά, η νέα γενιά, ψάχνει να βρει κάποιο μήνυμα στην παρουσία σας και στη ζωή σας. Με ποιο δικαίωμα αρνείστε να μας δώσετε το μήνυμα αυτό;
Παιδιά της Εκκλησίας,
είστε το κάτι άλλο. Έχετε συνειδητοποιήσει την ταυτότητά σας και τη θέση σας μέσα στον κόσμο; Εγώ δεν ξέρω πολλά πράγματα. Βαφτίστηκα σε ηλικία που δεν καταλάβαινα. Μικρό παιδί σύχνασα μερικές φορές στην Εκκλησία. Μετά λάκισα κι έζησα μέσα στην απάτη της εποχής.
Εσείς έχετε μάθει κι έχετε ζήσει πολλά. Μια νοητή αλυσίδα σάς δένει με τις εμπειρίες των Αγίων και σας φέρνει στην αφετηρία σας, που είναι ο Χριστός και το Ευαγγέλιο. Από ‘κει παίρνετε φως.
Παιδιά της Εκκλησίας,
είστε το κάτι άλλο. Αλλά πού είστε; Τι γίνατε; Μήπως σας κυρίεψε ο φόβος; Ξέρω πως η εποχή αυτή, η φθαρμένη και ξεπεσμένη, είναι φουρκισμένη εναντίον σας και σας κάνει πόλεμο. Εσείς, όμως, γιατί φοβηθήκατε; Κρυφτήκατε στο καβούκι σας σαν να τρέμετε τα βέλη του αντιπάλου. Δε ρίχνετε το αλάτι της νοστιμιάς σας στο σάπιο σώμα της σύγχρονης κοινωνίας. Γιατί τόσος φόβος, Παιδιά της Εκκλησίας; Δεν μνημονεύετε στην Εκκλησία τους μάρτυρές σας; Δεν απευθύνετε σ’ αυτούς προσευχές, για να τους ζητήσετε τη συμπαράσταση και τη μεσιτεία; Πώς, όταν έχετε την ανάγκη τους, τους θυμάστε κι όταν παρουσιάζεται η περίσταση να τους μοιάσετε, τους λησμονάτε;
Παιδιά της Εκκλησίας,
μήπως η απουσία σας δεν είναι μονάχα σύμπτωμα φόβου; Μήπως τα φανταχτερά θέλγητρα του κόσμου σάς έχουν κερδίσει και σας έχουν αποδυναμώσει; Η αλλαγή αυτή δείχνει πως η τεχνολογία άσκησε αποφασιστική επίδραση μέσα σας. Σας απορρόφησε και σας έχυσε στα καλούπια της.
Άραγε η δική σας συνείδηση τι σας μαρτυρεί; Είναι ολοφάνερο πως κάτι έχει συμβεί με σας. Ζείτε, αλλά δεν έχετε ζωντάνια. Κάνετε το σημείο του Σταυρού, αλλά δεν προβάλλετε τον Σταυρό. Ζητάτε την ευλογία του Θεού στα αγαθά σας, αλλά δεν προσφέρετε τα αγαθά σας.
Παιδιά της Εκκλησίας,
μη μας αφήνετε χωρίς την παρουσία σας. Ελάτε να μας βοηθήσετε. Δώστε μας με τον λόγο σας και με το παράδειγμά σας την αλήθεια της ζωής. Μιλήστε μας με θάρρος για την αιωνιότητα. Παιδιά της Εκκλησίας, είμαστε παγωμένοι, είμαστε απογοητευμένοι.
Παιδιά της Εκκλησίας,
χαϊδεύει τον εγωισμό σας η κριτική σας πως χάλασε ο κόσμος, αλλά δεν κάνετε το χρέος σας, για να βοηθήσετε τον κόσμο. Αφήστε τις κερκίδες και κατεβείτε στον στίβο. Ανάψτε ένα κερί αντί να κατηγορείτε το σκοτάδι. Ένα κερί μπορεί να φέξει, μπορεί να δείξει τις παγίδες σ’ εκείνον που κινδυνεύει, μπορεί να φανερώσει το σωστό μονοπάτι που οδηγεί στον Θεό.
Ανάψτε ένα κερί. Γιατί το σκοτάδι μας τύλιξε. Μπήκε και κυρίεψε την ψυχή μας. Αντί να μας κατηγορείτε εμάς τα ταλαιπωρημένα και προβληματισμένα αδέλφια σας, βοηθήστε μας. Ίσως και να μην ήμασταν τόσο ταλαιπωρημένοι και τόσο προβληματισμένοι, αν εσείς είχατε κάνει το καθήκον σας, αν ήσασταν μία φωτεινή παρουσία, αν δε σας είχε χτυπήσει η ηττοπάθεια και δε σας είχε αποδυναμώσει η καλοπέραση.
Παιδιά της Εκκλησίας,
αφήστε τη σιωπή. Αφήστε την αδράνεια. Γίνετε μια παρουσία κι ένα χέρι στοργής για τη γενιά που περπατάει ξοπίσω σας.