Σάββατο βράδυ, μετά από μια δύσκολη εβδομάδα που πέρασε, ο Γιάννης γύρισε σπίτι κουρασμένος. Είχαν ξεκινήσει τα μαθήματα στο Κατηχητικό και άνοιγε και η αίθουσα. Ξεκίνησε και το σχολείο με πλήρες πρόγραμμα, ξεκίνησε και το φροντιστήριο για τα αγγλικά αλλά και για το σχολείο, με άπειρες ώρες καθημερινά, ξεκίνησε και το μπάσκετ με προπονήσεις. Τι τρέξιμο να τα προλάβει όλα! Άνοιξε για λίγο το κινητό του «να ξεκουραστεί» και, χωρίς να το καταλάβει, πέρασε σχεδόν μία ώρα.
Αφού τον διέκοψε η μητέρα του από την «ξεκούραση» του για να πάει να φάει. Μετά το φαγητό σκέφτηκε την ημέρα που πέρασε και του ήρθε στο μυαλό το μάθημα που έκαναν στο ανώτερο. «Η παραβολή του Σπορέως»…
– Αυτά μας τα λέγανε και μικροί… Τότε ήμουν σίγουρος ότι η καλή γη, ήταν αυτό το οποίο ήθελα. Έχω καταφέρει τίποτα από τότε;
Και η σκέψη του συνέχισε…
– Άραγε, όταν ακούω τον λόγο του Θεού, τι γίνεται μέσα μου; Τι έγινε σήμερα μέσα μου;
Ο Χριστός μιλάει για έναν σπορέα που βγήκε να σπείρει. Ο ίδιος σπόρος έπεσε σε διαφορετικά χωράφια. Άλλος έπεσε στον δρόμο και χάθηκε. Άλλος σε πετρώδες έδαφος, φύτρωσε γρήγορα, αλλά δεν είχε βάθος και ξεράθηκε. Άλλος έπεσε ανάμεσα στα αγκάθια και πνίγηκε. Και άλλος έπεσε σε καλή γη και καρποφόρησε.
Ο σπόρος όμως ήταν ο ίδιος. Ο λόγος του Θεού είναι ο ίδιος, δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει είναι η καρδιά που τον δέχεται. Όπως ένας σπόρος έχει μέσα του τη δυνατότητα να γίνει ένα ολόκληρο φυτό, έτσι και ο λόγος του Θεού έχει μέσα του ζωή. Όμως χρειάζεται και το κατάλληλο χώμα.
Και αν το σκεφτούμε λίγο, τα τέσσερα χωράφια της παραβολής υπάρχουν και σήμερα.
Υπάρχει ο άνθρωπος που ακούει κάτι από τον Θεό και αμέσως το απορρίπτει. Υπάρχει εκείνος που συγκινείται για λίγο, λέει «πόσο ωραίο ήταν αυτό», αλλά όταν έρθει μια δυσκολία, όλα ξεχνιούνται. Υπάρχει κι εκείνος που θέλει να πλησιάσει τον Θεό, αλλά η καθημερινότητα τον πνίγει: σχολείο, φροντιστήρια, εξετάσεις, άγχος, κινητό, διασκέδαση, χρήματα, συνεχής πίεση, αβεβαιότητα για το μέλλον. Τα «αγκάθια» δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό από μόνα τους. Είναι όλα εκείνα που γεμίζουν τόσο πολύ την καρδιά μας, ώστε τελικά δεν αφήνουν χώρο για τον Θεό.
Και τότε έρχεται το πιο κρίσιμο ερώτημα… Εγώ τι χωράφι είμαι; Όχι τι χωράφι ήμουν παλιά. Ή τι χωράφι είναι ο διπλανός μου, ή ο φίλος μου ή ο άνθρωπος που δε συμφωνεί μαζί μου. Εγώ, τώρα! Και όταν απαντήσω και δω ότι το χωράφι μου δε μου αρέσει, τι μπορώ να κάνω;
Όπως το χωράφι, έτσι και η καρδιά μπορούν να υποστούν αλλαγές! Το πετρώδες έδαφος μπορεί να αποκτήσει βάθος. Η σκληρή καρδιά μπορεί να μαλακώσει. Τα αγκάθια μπορούν να ξεριζωθούν. Οι αμαρτίες μπορούν να απομακρυνθούν! Η γη μπορεί να γίνει καλή και να καρποφορήσει. Η ψυχή μπορεί να γίνει το καλύτερο χωράφι για τον λόγο του Θεού και να φέρει πνευματικούς καρπούς!
Ίσως η παραβολή του Σπορέως τελικά να είναι μία πρόκληση να αναρωτηθούμε αν είμαστε πραγματικά έτοιμοι να αφήσουμε τον λόγο του Θεού, τον ίδιο τον Θεό, να μεγαλώσει μέσα μας.
Η χρονιά στο Κατηχητικό ξεκίνησε. Ο σπόρος ήδη αρχίζει και πέφτει. Η ερώτηση είναι μία: Θα του δώσω τον κατάλληλο χώρο να καρποφορήσει;