Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάνουμε προς το τέλος της σχολικής χρονιάς. Και όσο μεγαλώνω, αισθάνομαι ότι ο χρόνος περνάει όλο και πιο γρήγορα. Πότε ξεκινήσαμε και πότε τελειώνουμε, ούτε που το κατάλαβα. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής είχα καταφέρει να αποφύγω την γκρίνια των γονιών μου για τους βαθμούς. Έχω βρει το μυστικό για τα κατάλληλα αποτελέσματα: «Προσοχή την ώρα του μαθήματος, λίγο διάβασμα στο διαγώνισμα και, πάνω απ’ όλα, ησυχία μέσα στην τάξη».
Όλα αυτά, λοιπόν, ήταν αρκετά, ώστε να έχω ικανοποιητικούς βαθμούς, χωρίς μάλιστα να καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια μέσα στη χρονιά. Όλα δηλαδή θα ήταν τέλεια, αν δεν υπήρχαν οι εξετάσεις. Άγχος, εξαντλητικό διάβασμα πριν από ένα δύσκολο μάθημα και ο καλοκαιρινός πλέον καιρός, που σε τραβάει να αφήσεις τα βιβλία και να βγεις έξω. Και όσο πλησιάζει η ημερομηνία του πρώτου μαθήματος, τόσο αυξάνεται η πίεση.
Ίσως επειδή όλη τη χρονιά έχανα την ουσία. Στόχευα σε έναν καλό βαθμό που θα περιόριζε τη μουρμούρα του σπιτιού και ταυτόχρονα θα έδινε μια ψεύτικη εικόνα του γνωστικού επιπέδου μου. Και αν δεν περνούσα από το τελευταίο μάθημα του Ανωτέρου την προηγούμενη εβδομάδα στο Κατηχητικό, δε θα έβαζα τον εαυτό μου σε τέτοιες σκέψεις. Πολλές φορές ήμουν πρόχειρος σε όλα. Έκανα μια μικρή προσπάθεια της τελευταίας στιγμής. Όλο αυτό, όμως, καταλαβαίνω ότι θα με βγάλει κάποια στιγμή σε αδιέξοδο.
Ευκαιρία, λοιπόν, στις φετινές εξετάσεις να βάλω τον εαυτό μου σε τάξη. Να κάνω μια τίμια προσπάθεια, παρότι την υπόλοιπη χρονιά έψαχνα το καλύτερο αποτέλεσμα με τον λιγότερο κόπο. Ευκαιρία να κάνω έναν σωστό προγραμματισμό. Να αποκτήσω νέες γνώσεις, που στο μέλλον θα μπορώ να τις αξιοποιήσω. Γι’ αυτό, θα αρχίσω να μελετάω συστηματικά, να γνωρίσω καλά αυτό που διαβάζω. Και αυτό θα το εφαρμόσω και σε όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μου. Και στον χριστιανικό μου αγώνα. Θα παλεύω την κάθε μέρα της ζωής μου, για να έρθω πιο κοντά στον Χριστό και να εμφανιστώ μπροστά Του «διαβασμένος».