«Επιτέλους, κουδούνι!»
Σηκώθηκα όρθιος, πριν καλά-καλά η καθηγήτρια ολοκληρώσει την τελευταία της πρόταση. Πήρα το μπουφάν μου και κατευθύνθηκα διακριτικά προς την πόρτα. Μόλις μας ευχήθηκε «καλή συνέχεια», όρμησα έξω και κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά για το κυλικείο.
Έπρεπε να εκμεταλλευτώ το μεγάλο διάλειμμα, για να πάρω κάτι φαγώσιμο, να με βοηθήσει να «βγάλω» και τις υπόλοιπες τέσσερις ώρες του επτάωρου. Παρά τη φιλότιμη προσπάθειά μου, όταν έφτασα στο κυλικείο μια μεγάλη ουρά είχε ήδη σχηματιστεί. Ήταν τα παιδιά του Γ4, που είχαν μόλις τελειώσει τη Γυμναστική και του Β3 που είχαν κενό.
Δυσανασχέτησα, μήπως δεν προλάβω να φάω το αγαπημένο μου, ψημένο σάντουιτς «με απ’ όλα».
Καθώς στάθηκα στο τέλος της ουράς, το μάτι μου έπεσε στο εξωτερικό ράφι με τα κουλούρια.
Κουλούρια; Ωχ, Μεγάλη Σαρακοστή! Και είναι και Παρασκευή σήμερα!
Η έμμεση υπενθύμιση ότι είναι περίοδος νηστείας, μου χάλασε όλη τη γλυκιά προσμονή για το κολατσιό μου.
Την είχα ξεχάσει, αν και μιλήσαμε για τη νηστεία σε προηγούμενο μάθημα στο Ανώτερο. Η πείνα, ενισχυμένη από την έλλειψη πρωινού, μου έφερνε κι άλλες σκέψεις:
Τι να σου κάνει ένα κουλούρι; Μικρό και χωρίς ιδιαίτερη γεύση. Δεν πειράζει, πάρε τώρα το σάντουιτς. Την άλλη φορά θα ξυπνήσεις στην ώρα σου, θα φας πρωινό και θα μπορείς και να νηστέψεις».
Την ξέρω αυτή τη φωνή. Είναι η ίδια που μου λέει «δεν πειράζει» και όταν μπαίνω στον πειρασμό να κάνω, να πω ή να σκεφτώ οτιδήποτε είναι αντίθετο στο θέλημα του Θεού.
Πλησιάζοντας προς τον πάγκο του κυλικείου αισθάνθηκα -στο πλάι και λίγο πίσω μου- την επιβλητική παρουσία του Τάκη. Πέντε χρόνια είμαστε στο ίδιο τμήμα, αλλά οι σχέσεις μας περιορίζονται στα τυπικά. Συνήθως κακόκεφος. Γνωστός σε καθηγητές και παιδιά… για τους λάθος λόγους. Όταν εκνευρίζεται, από το στόμα του φεύγουν άσχημα λόγια. Καλύτερα να μην είσαι κοντά τέτοιες στιγμές. Εκμεταλλεύεται τον σωματότυπό του και μπλέκεται εύκολα σε τσακωμούς και φασαρίες.
Μήπως θα έπρεπε η νηστεία να αφορά μόνο τα ανθρώπινα πάθη;» μονολόγησα. «Τι κακό έχουν το κρέας και τόσα ωραία φαγητά; Τέτοια νηστεία χρειαζόμαστε, κι ο Τάκης περισσότερο απ’ όλους…».
Μου ήταν αδύνατο να διατηρήσω τη σειρά μου. Ο Τάκης, με τον όγκο του, με προσπέρασε κι έφτασε μπροστά στον πάγκο.
Κυρ Γιάννη, υπάρχει τίποτα νηστίσιμο; ρώτησε.
Έχω, Τάκη μου, εκτός από κουλούρι, χορτόπιτα και πατατόπιτα. Τώρα στη νηστεία, μου τα ζητάνε κι άλλα παιδιά.
Δε συγκράτησα τι πήρε ο Τάκης. Έμεινα αποσβολωμένος, ν’ αναρωτιέμαι αν άκουσα καλά.
Τι θα πάρεις, φίλε μου; με συνέφερε ο κυρ-Γιάννης.
Εεε, ένα κουλούρι.
Προχωρώντας προς τις μικρές κερκίδες, είδα τον Τάκη να κάθεται μόνος του, μασουλώντας κιόλας τις τελευταίες μπουκιές. Μην μπορώντας ν’ αντισταθώ στην περιέργειά μου, τον πλησίασα.
Τάκη, νηστεύεις; Σε είχα για πιο «άγριο νιάτο».
Με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα που μ’ έκανε ν’ αναρωτηθώ αν ήταν κατάλληλο το αστείο μου.
Κι εσύ με θεωρείς ανάξιο να κάνω κάτι καλό, ε;
Όχι, απλώς …
Αυτή η νηστεία κάθε χρόνο με δυσκολεύει αφάνταστα. Αλλά είναι το μόνο που μου δίνει ελπίδα ότι κάποτε μπορεί ν΄ αλλάξω. Είναι η μόνιμη συμβουλή της μάνας μου: «Νήστεψε, παιδί μου, όσο μπορείς κι η Παναγιά θα σε βοηθήσει να κάνεις κι αυτά που τώρα δεν μπορείς».
Είχα μείνει άφωνος. Ο Τάκης συνέχισε:
Δεν ξέρω γιατί στα λέω όλα αυτά. Ίσως επειδή ξέρω ότι πιστεύεις. Ίσως επειδή είσαι απ’ τους λίγους με τους οποίους δεν έχω τσακωθεί… ακόμα!
Χτύπησε το κουδούνι για μάθημα κι ο Τάκης κατευθύνθηκε προς την τάξη.
Τον ακολούθησα τρώγοντας βιαστικά το κουλούρι μου.
Αισθάνθηκα ότι είχε αποκτήσει άλλη γεύση!
Τη γλυκιά γεύση της νηστείας για Εκείνον!