Λοιπόν, έχουμε πόλεμο!». Αυτή ήταν η ιστορική φράση που θυμηθήκαμε πριν λίγες μέρες γιορτάζοντας την 28η Οκτωβρίου. Η φράση που αποτυπώθηκε στις εφημερίδες της εποχής ως «ΟΧΙ». Έτσι ξεκινάει το έπος του 1940 και μαζί οι πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Λοιπόν, έχουμε πόλεμο! Εδώ και ένα μήνα περίπου ο πόνος, το κλάμα και προπαντός το αίμα ξαναχτυπούν τη γειτονιά μας. Ποιος φταίει για αυτή την κατάσταση; Άλλοι κατηγορούν τους μεν και άλλοι τους δε, άλλοι κατηγορούν τις μεγάλες δυνάμεις και άλλοι αυτούς που θέλουν να γίνουν μεγάλες δυνάμεις. Και τα κατηγορητήρια δεν έχουν τελειωμό. Και ο φόβος όλο και μεγαλώνει. Λέξεις όπως «πυρηνικά», «παγκόσμιος πόλεμος», «γενοκτονία», ακούγονται καθημερινά.
Ένα είναι σίγουρο. Όταν ο πόλεμος δεν γίνεται μέσα μας, γρήγορα ξεσπάει γύρω μας. Όταν, δηλαδή, δεν ελέγχουμε τον εαυτό μας, δεν παλεύουμε τον εγωισμό μας, δεν συγκρατούμε τον θυμό μας, δεν κλείνουμε το στόμα μας (εκεί που πρέπει), κλπ., τότε ξεσπάει πόλεμος με τους διπλανούς μας (συγγενείς, φίλους κ.ά.). Πολλές φορές με δυσάρεστες συνέπειες, όπως για παράδειγμα τη διάλυση μιας μακροχρόνιας φιλίας, ακόμη και συγγενικών δεσμών κλπ. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να ξεκινήσουμε τον πόλεμο μέσα μας. Με τον σωστό αντίπαλο, τον εαυτό μας. Λοιπόν, έχουμε πόλεμο!