Σε είδα να κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια του σχολείου την πρώτη μέρα, μετά τον αγιασμό, κρατώντας στην αγκαλιά σου τα καινούργια σου βιβλία… Συζητούσες έντονα με τους γύρω σου για το πλήθος, τον όγκο, το βάρος τους… Μετά φαντάζομαι ότι τράβηξες για το σπίτι, ξεφύλλισες κάποια απ’ αυτά και τα άφησες σε μια γωνία.
Και τώρα, δυο μήνες μετά από εκείνη τη μέρα και καθώς η σχολική ζωή έχει μπει για τα καλά στους ρυθμούς της, αναρωτιέμαι ποια είναι η διάθεσή σου απέναντι στα βιβλία σου. Ίσως να σ’ έχουν απογοητεύσει η κούραση και κάποιες αποτυχίες. Ίσως να τα έχεις «ζωγραφίσει» και να τα έχεις γεμίσει με σχέδια προσπαθώντας να περάσεις λίγο πιο ευχάριστα την υπόλοιπη ώρα μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα. Αλήθεια, έχεις σκεφτεί πόσες γνώσεις μπορείς να αποκτήσεις μελετώντας τα σχολικά σου βιβλία;
Βέβαια, μπορεί η γνώση να είναι δύναμη, αλλά δεν είναι ό,τι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή! Ψηλότερα απ’ την κορφή της απλής και συχνά ξερής γνώσης, βρίσκεται η κορφή της μόρφωσης. Δεν αρκεί απλώς να διαβάζεις. Όπως η μέλισσα με προσοχή επιλέγει τα άνθη στα οποία θα καθίσει, έτσι κι εσύ χρειάζεται να επιλέγεις ό,τι είναι ωφέλιμο για την ψυχή σου και μ’ αυτόν τον τρόπο να μορφώνεσαι, να δίνεις δηλαδή μορφή στον χαρακτήρα σου, μαθαίνοντας να αγαπάς και να αγωνίζεσαι για την αλήθεια. Και σ’ αυτόν τον αγώνα σου έχεις έναν πολύτιμο και ανεκτίμητο βοηθό: τον λόγο του Θεού. Έγραφε κάποτε ένας νέος:
Ήμουν πολύ χαρούμενος όταν απέκτησα το δικό μου, προσωπικό αντίτυπο της Καινής Διαθήκης, γι’ αυτό και την τοποθέτησα στο ράφι με τα καλύτερα βιβλία. Όταν ήρθε η ώρα της μελέτης, την τράβηξα από τη θέση της. Τότε όμως τα άλλα βιβλία έπεσαν προς το κενό που είχε αυτή αφήσει… Όλα τα φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και λοιπά βιβλία δεν μπορούν να καλύψουν το κενό που αφήνει στην ψυχή του ανθρώπου, της οικογένειας και της κοινωνίας η έλλειψη του λόγου Σου, Κύριε, γιατί είναι έργα «χειρῶν ἀνθρώπων».
Σου εύχομαι κι εσύ στη ζωή σου να εμπνέεσαι από το βιβλίο του Θεού και να το μελετάς καθημερινά με λαχτάρα!