…Μισό λεπτό, βρε παιδιά, να βγάλω τη μάσκα… Εντάξει, βγάζω και τα βατραχοπέδιλα και έρχομαι… Τι έγινε, παιδιά; Τι κάνετε; Μόλις έπαιρνα χαρτί και μολύβι, εεε… μάλλον άνοιγα τον υπολογιστή, για να σας γράψω και να μάθω τα νέα σας. Πώς τα περάσατε; Ξεκουραστήκατε; Πιστεύω να κάνατε τις βουτούμπες σας στη θάλασσα, να ρίξατε τις ξάπλες σας στην παραλία και να καρβουνιάσατε την κορμάρα σας κάτω από τον καυτό ήλιο – πώς τη χειρίζομαι τη γλώσσα!!! Πάντως, εμείς όλο το καλοκαίρι προετοιμαστήκαμε και τώρα ήρθαμε με διάθεση να σας μετατρέψουμε, για άλλη μια φορά, σε κινητές ντουλάπες, εεε κινητές παπουτσοθήκες… κινητές βιβλιοθήκες ήθελα να πω.
Αλλά ας μη χάνουμε χρόνο και ας περάσουμε να δούμε κάποιες ορθογραφικές διαφορές ανάμεσα σε απλές και σύνθετες λέξεις.
Αρκετές λέξεις όπως: ανδρεία, δουλεία, θρησκεία, καπηλεία, λατρεία, πορεία, όταν είναι σύνθετες, και μάλιστα όταν τις συναντάμε ως δεύτερο συνθετικό, γράφονται στη λήγουσα με «ι». Για παράδειγμα: αν-ανδρία, κοιλιο-δουλία, ανεξι-θρησκία, αρχαιο-καπηλία, φυσιο-λατρία, πρωτο-πορία κ.ά. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις λέξεις: οδύνη, όλεθρος, όνυχας, όροφος, ορυχείο, οι οποίες όμως, όταν είναι σύνθετες, γράφονται με «ω». Π.χ. αν-ώδυνος, παν-ωλεθρία, παρ-ωνυχίδα, δι-ώροφος, ανθρακ-ωρυχείο.
Επίσης, διαφορές στην ορθογραφία παρατηρούνται ανάμεσα σε απλές λέξεις και στα παράγωγά τους. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι και τα ακόλουθα: αλείφω – αλοιφή, αμείβω – αμοιβή, (ανα)μειγνύω – αμιγής, αντικρίζω – αντίκρυ, βραδιά – βράδυ, καταλείπω – κατάλοιπο, λείπω – ελλιπής, ταμίας – ταμείο, υγιής – υγεία, ποικίλλω – ποικιλία, νέος – νεωτεριστής, γεωργός – γαιοκτήμονας κ.ά.
Αυτά τα ολίγα σ’ αυτό το τεύχος. Μείνετε όμως κοντά μας, διότι η συνέχεια αναμένεται συναρπαστική…