Πριν κάποια χρόνια, κατά την παρουσίαση του νέου μοντέλου κινητού τηλεφώνου της Apple, οι πιστοί οπαδοί της περίμεναν πολλές ώρες νωρίτερα στην ουρά με λαχτάρα. Στόχος; Να αποκτήσουν πρώτοι το πανάκριβο κινητό, αφού τα τεμάχια που πωλούνταν στην online προπώληση είχαν εξαντληθεί μέσα σε λίγα λεπτά. 

Διαβάζουμε στο διαδίκτυο ότι ο 18χρονος Bishoy είχε κατασκηνώσει επί μία εβδομάδα έξω από το κατάστημα της Apple στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, για να είναι σίγουρος ότι θα είναι ο πρώτος στην ουρά. Πλήθος άλλων ανθρώπων πέρασαν τη νύχτα τους στο πεζοδρόμιο και ξέσπασαν σε χειροκροτήματα μόλις οι υπάλληλοι άνοιξαν το κατάστημα. Λέει ο επίσης 18χρονος Μπόρις: «το να είμαι εκεί από τις πρώτες ώρες ήταν θέμα αρχής. Πρόκειται για την Apple, είμαι οπαδός. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό και πρέπει να αποκτήσω το νεότερο μοντέλο.» 

Τι να πει κανείς; Είναι απίθανο πώς τρελαίνονται έτσι οι άνθρωποι. Ωστόσο, ας αφήσουμε τους άλλους κι ας δούμε τον εαυτό μας. Αναρωτιέμαι: Εμείς, αν είχαμε τα χρήματα, θα κάναμε το ίδιο; Και κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό: Για ποιο πράγμα στον κόσμο θα άξιζε να θυσιάσουμε τον ύπνο μας, τα χρήματά μας, να δώσουμε όλη την καρδιά μας, όπως έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κινητό; 

Η απάντηση βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη: «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ», μας λέει ο Κύριος (Ματθ. στ΄ 33). Το να είμαι κοντά στον Χριστό να είναι το πρώτο που θέλω στη ζωή μου. Για τον Χριστό δεν πρέπει να υπολογίζω τίποτα: ούτε κούραση, ούτε θυσία, ούτε φυσικά λίγο από τον χρόνο μου. 

Έχουμε ακούσει από μικροί την ιστορία με τον άρχοντα που έδωσε στον δούλο του 168 νομίσματα. Κι όταν μετά ο άρχοντας ζήτησε πίσω το ένα, ο δούλος δεν το έδινε. Ξέρουμε ότι το παράδειγμα αναφέρεται στις 168 ώρες της εβδομάδας που μας έδωσε ο Θεός και στη μία ώρα που μας ζητά να έρθουμε στη Θεία Λειτουργία. Μακάρι να είχαμε κι εμείς μια τέτοια λαχτάρα για τη Θεία Λειτουργία όπως οι άνθρωποι που περίμεναν στις ουρές επί ώρες και μέρες. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε κι εμείς: «Είμαι μαθητής του Χριστού. Το να είμαι στη Θεία Λειτουργία, και μάλιστα από νωρίς, είναι θέμα αρχής. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό.» 

Ναι, η Θεία Λειτουργία είναι κάτι για το οποίο αξίζει να θυσιάσω λίγο από τον χρόνο μου, την ξεκούρασή μου, τη βόλεψή μου, γιατί εκεί με περιμένει ο ίδιος ο Χριστός. Να είναι θέμα αρχής για ‘μένα. Κι όσο περισσότερο ζω τη Θεία Λειτουργία αληθινά, τόσο περισσότερο θα καταλαβαίνω πόσο πραγματικά γεμίζει η παρουσία του Χριστού την ψυχή μου, ώστε να μην μπορώ και να μη θέλω πια να ζήσω χωρίς αυτό.