Σκοτώνονται για την ελευθερία

– Αυτοί σκοτώνονται για την ελευθερία! είπε ο Αλέκος. O πατέρας χαμογέλασε παράξενα.

– Στην Ελλάδα δεν μπορεί να εννοηθεί ζωή χωρίς ελευθερία. Καταλαβαίνεις, Αλέκο;

Μα αυτός δε μίλησε και ο πατέρας συνέχισε:

– Για να κρατηθεί η ζωή πάνω στη Γη, χρειάζεται αέρας, νερό, ήλιος, τροφή. Έτσι δεν είναι; Εμείς οι Έλληνες μαζί με όλα τούτα χρειαζόμαστε και την Ελευθερία. Είναι για εμάς το ίδιο απαραίτητη σαν τον αέρα και το νερό.

Μιλούσε απλά και χαρούμενα.

– Είναι μέσα στο αίμα μας τούτη η ανάγκη της ελευθερίας. Δε σας τα έμαθαν αυτά στο σχολείο, Αλέκο; ρώτησε τέλος με ελαφριά ειρωνεία και σηκώθηκε να μιλήσει στον Βαγγέλη.

Έμειναν η Λίνα και ο Αλέκος. Σιωπηλοί για λίγη ώρα.

-Ο πατέρας έχει δίκιο, έκανε η Λίνα.

– Ναι, είπε και ο Αλέκος, έχει δίκιο. Είναι μέσα στο αίμα μας τούτη η αγάπη της ελευθερίας.

Και πάλι σώπασαν.

Σκέφτονταν και οι δύο το ίδιο πράγμα. Ο πατέρας είχε δίκιο.

Η αγάπη της ελευθερίας ήταν ανάγκη ζωής κι έτσι εξηγούνται τα ανεξήγητα…

Οι περισσότεροι από αυτούς που πολεμούσαν τώρα δεν πήγαν σε σχολείο, δεν έμαθαν ιστορία, δεν άκουσαν ποτέ για τον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα. Και όμως σκοτώνονται, γιατί ξύπνησε μέσα τους η ανάγκη της ζωής. «Έρχονται οι δυνατοί να αφαιρέσουν τον αέρα που ανασαίνουμε», είπαν όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος και ξεσηκώθηκαν.

Ω ναι, ο πατέρας είχε δίκιο…
Πολύ δίκιο.

(Πασχαλιές – Γ. Σαράντη)