Στιγµές του
Κυπριακού αγώνα
Ιάκωβος Πατάτσος
Θέλει τόλµη η ελευθερία
Όταν ο ξεσηκωμός από τη σκλαβιά φαντάζει δύσκολος, υπάρχουν ζωντανά παραδείγματα που ανοίγουν τον δρόμο για την ελευθερία με πνεύμα θυσίας και γενναιότητας. Αυτά τα πρότυπα για τη ζωή στέκουν ακλόνητοι φάροι της πίστης και της πατρίδας μας. Ένας τέτοιος φάρος. ένας χριστιανός μαχητής ήτανε και ο Ιάκωβος Πατάτσος, ένας ακόμα θρύλος της ΕΟΚΑ που γέννησε η λεβεντομάνα Κύπρος. Την Άνοιξη του 1955 του γίνεται η πρόταση να ενταχθεί στην ομάδα των Κυπρίων Αγωνιστών και να αγωνιστεί με αυταπάρνηση για κάθε αποστολή που θα του ανέθεταν. Και όταν ανέλαβε να τοποθετήσει ωρολογιακή βόμβα κάτω από το κρεβάτι του Κυβερνήτη της Κύπρου Χάρντιγκ, βρήκε το θάρρος να το κάνει. Αργότερα μια ηλιόλουστη ημέρα, πυροβολισμοί ακούγονται και η πλατεία της πόλης γεμίζει με φωνές. Ο Πατάτσος πιάνεται και καλείται να απολογηθεί. Πολλοί φανατισμένοι Τούρκοι τον αρπάζουνε με λύσσα και μανία. «Αθώος είμαι» φωνάζει, αλλά κανείς δεν τον ακούει. Τον οδηγούν στη φυλακή. Εκεί φανερώνεται το μεγαλείο και η καλλιέργεια της ψυχής του. Στο κελί του, οι διπλανοί του ομολογούν για την πραότητα και το γλυκό του βλέμμα. Ακόμα και τον ζήλο του να κάνει ιεραποστολή στους δεσμοφύλακές του. Δεν ξεχνούσε τα λόγια του Χριστού που έμαθε στο Κατηχητικό και στη συνέχεια δίδασκε στα παιδιά: Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν…και ακολουθείτω μοί. Τα βήματα των στρατιωτών και του υποδιευθυντή των φυλακών αντηχούν βαριά σαν σιδερένιες πλάκες που πέφτουν αργά, το πάτωμα τρίζει και κάθε τους κίνηση σφραγίζει και από μία καταδίκη. Η σιωπή σπάει. Το σκοτάδι των φυλακών φωτίζεται από το πρόσωπο του Ιακώβου και γεμίζει τον χώρο με την ελπίδα της Ανάστασης. «Μη φοβάσθε» λέει στους φυλακισμένους που τρέχουν να τον αγκαλιάσουν. «Οι Άγγλοι θα μας πάρουν το σώμα αλλά όχι την ψυχή». Ο Ιάκωβος εξομολογείται για τελευταία φορά και κοινωνεί Εκείνον Τον οποίο διακονούσε όλη του τη ζωή με αγάπη και πίστη. Τώρα είναι έτοιμος να αφήσει την τελευταία του πνοή να ταξιδέψει στον γλυκό του Νυμφίο, τον Χριστό, που ήτανε μαζί του σε όλες τις μάχες που έδωσε μέχρι το τέλος της ζωής του. Όπως οι πρώτοι μάρτυρες, έτσι και αυτός μιμήθηκε το παράδειγμά τους και έγινε παράδειγμα για όλους μας. Άνθρωπος με πίστη στον Θεό και αγάπη στην πατρίδα! Για τους ήρωες αυτούς ο θάνατος δεν είναι απειλή αλλά το επιστέγασμα μιας ζωής γεμάτης κόπους και αγώνες. Είναι η πύλη προς την αιώνια χαρά κοντά στον Θεό, όπου το φως της θυσίας τους θα λάμπει για πάντα σαν άστρο που δεν σβήνει ποτέ. Μακάρι να γίνουμε κι εμείς άξιοι μιμητές τους!