Μιχαλάκης Καραολής
Ο πρωτομάρτυρας της αγχόνης
Ασυμβίβαστος
Πρωτοστατούσε όπου κι αν στεκόταν. Δεν ένιωθε ποτέ καλά με τη μετριότητα. Από μικρός υπόδειγμα εργατικότητας και φιλομάθειας. Και με μια φλόγα αναμμένη στην καρδιά του για την πονεμένη Κύπρο.
Αφοσιωμένος
Εντάχθηκε άμεσα στην ΕΟΚΑ, απορρίπτοντας υποτροφία για να σπουδάσει ιατρική. Η καρδιά του ήταν δοσμένη στον Χριστό και την πατρίδα. Όλα τα άλλα έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Βρισκόταν πίσω από αρκετές δράσεις της ΕΟΚΑ. Τον συνέλαβαν όμως οι Άγγλοι με την κατηγορία ότι σκότωσε έναν αστυνομικό, ενώ και οι δύο πλευρές ήξεραν ότι άλλος είναι ο ένοχος. Κι αυτό όμως, το δέχτηκε ο Μιχαλάκης. Για την πατρίδα…
Γενναίος
Και μέσα στη φυλακή, δε διστάζει να διαμαρτυρηθεί για τις απάνθρωπες συνθήκες και τα βασανιστήρια που δεχόταν. Αναγκάστηκε ο ίδιος ο διευθυντής των φυλακών να πάει στο κελλί του, για να δικαιολογηθεί.
Απτόητος
Παρ΄ όλα τα μαρτύρια που περνούσε, διατηρούσε ακμαίο το ηθικό του. Οι διπλανοί κατάδικοι τον θαύμαζαν, επειδή τραγουδούσε εθνικά τραγούδια, εμπνευσμένα από τους αγώνες και τους ηρωισμούς των Ελλήνων: «Έχε γεια καημένε κόσμε… Οι Έλληνες δεν ζούνε δίχως την ελευτεριά».
Αγωνιστής χριστιανός
Ο Χάρτιγκ, ο Άγγλος διοικητής του νησιού, για να διαλύσει την ΕΟΚΑ, εγκαινίασε την απαίσια αγχόνη. Κι ο Καραολής, θα ήταν ο πρώτος μάρτυρας αυτής. Κι όμως, αυτό το μαρτύριο μετατράπηκε σε ιερό σύμβολο θυσίας. Γράφει προς τον αδερφό του, λίγες ώρες πριν τον απαγχονισμό του:
«Είμαι, αγαπητέ μου αδελφέ, πολύ στεναχωρημένος που θα σε λυπήσω με τα νέα μου, αλλά αφού ο Θεός μού επεφύλαξε το πικρό τούτο ποτήριο, “οὐ μή πίω αὐτό”; Γενηθήτω το θέλημα του Παντοδύναμου».
Πιστός μέχρι τέλους
Ο τελευταίος άνθρωπος που είδε ζωντανό τον Μιχαλάκη, ήταν ο ιερέας των φυλακών. Σ΄ εκείνον εξομολογήθηκε και κοινώνησε το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού για τελευταία φορά. Ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο, οδηγείται στην αγχόνη. Σε λίγο ο θνητός αγωνιστής, νικώντας τον θάνατο και τη φθορά του χρόνου, γίνεται αθάνατος.
Πρότυπο για τους επόμενους
Ήταν ο πρώτος που μαρτύρησε στην αγχόνη μαζί με τον Δημητρίου. Άντλησε δύναμη, υπεράνθρωπη δύναμη από την παρουσία του Χριστού. Στάθηκε όρθιος, εμπνεόμενος ο ίδιος από τη θυσία του Κυρίου. Ακολούθησε κι εκείνος τον δρόμο της θυσίας των επιτυχιών του, της άνετης ζωής, της αναγνώρισης. Περιμένοντάς μας στο τέρμα του δρόμου αυτού, για να τον συναντήσουμε. Για να τερματίσουμε όλοι μαζί, αγαπημένοι και αναστημένοι κοντά στον Χριστό.