Η ξύλινη πόρτα του σπιτιού έτριξε δυνατά, καθώς ένα χέρι την έκλεινε πίσω του βιαστικά. Ένας νεαρός, γύρω στα 27, άφησε το παλτό του – μέσα Φεβρουαρίου και στο μικρό χωριό των Γρεβενών χιόνιζε – πήρε ένα σκαμπό και έκατσε μπροστά στο γραφείο του. Όλα ήταν έτοιμα.
Το ξύλο ήταν τριμμένο από μέρες και περίμενε υπομονετικά στη θέση του. Πιο δίπλα οι κόλλες, τα χρώματα, τα πινέλα, τα βερνίκια. Του είχε αναθέσει ο εφημέριος του ναού της ενορίας του να φτιάξει μια φορητή εικόνα για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Ήταν καλός αγιογράφος κατά γενική ομολογία και είχε φτιάξει αρκετές εικόνες Αγίων στο παρελθόν, αλλά ποτέ της Παναγίας. Πήρε ένα παλιό βιβλίο με διάφορες εικόνες, έκανε τον σταυρό του και βυθίστηκε στις σκέψεις του. Πώς να αγιογραφούσε το πρόσωπό της; Ποια θα ήταν η στάση του σώματός της και ποια η έκφραση του βλέμματός της μπροστά στην εμφάνιση του αρχαγγέλου την ημέρα εκείνη στη Ναζαρέτ;
Ο νεαρός έβγαλε ένα επιφώνημα χαράς και χτύπησε θριαμβευτικά το χέρι του στην ανοιχτή σελίδα του βιβλίου. Βρήκε αυτό που έψαχνε! Μια αντίστοιχη εικόνα του Ευαγγελισμού. Από αυτήν θα έπαιρνε τις απαντήσεις που γύρευε. Κοίταξε πρώτα τον αρχάγγελο. Το πρόσωπό του ακτινοβολεί από χαρά, αντίστοιχη του μηνύματος που έρχεται να ανακοινώσει σ’ αυτήν την πάναγνη Κόρη. «Χαίρε», της λέει, «γιατί είσαι η πιο ευλογημένη από όλες τις γυναίκες, επειδή αξιώθηκες από τον Θεό να γεννήσεις τον Σωτήρα του κόσμου». «Θα έλεγε και άλλα ο άγγελος, αλλά οι άγγελοι δεν μιλάνε πολύ…» σκέφτηκε ο νεαρός. Θα της έλεγε: «Χαίρε! Και μαζί σου ας χαρούν όλοι οι άνθρωποι όλων των αιώνων, γιατί από εσένα θα γεννηθεί ο Σωτήρας του κόσμου. Θα πάρει σάρκα και θα γίνει σαν κι εσάς τους ανθρώπους, θα περπατήσει μαζί σας, θα Τον γνωρίσετε, θα μάθετε το θέλημά Του, για να είστε χαρούμενοι στη ζωή σας». Αυτά και άλλα πολλά θα έλεγε ο αρχάγγελος, αλλά είπαμε… οι άγγελοι δεν μιλάνε πολύ. Αυτά μόνον της είπε και περίμενε την απάντησή της. Το δικό του έργο τελείωσε. Από τη δική της τώρα απάντηση θα εξαρτιόταν ως έναν βαθμό η σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Ο ουρανός και η γη περίμεναν την απάντησή της…
Ο νεαρός σήκωσε το βλέμμα του από το βιβλίο του και έριξε μια ματιά πάλι στο γραφείο. Ήθελε να βεβαιωθεί πως ήταν όλα εκεί, πως δεν είχε ξεχάσει κανένα από τα εργαλεία του. Και η Παναγία; Πώς να αντέδρασε άραγε η Παναγία μπροστά σε τούτον τον χαιρετισμό του αρχαγγέλου; Έστρεψε το βλέμμα του ο νεαρός στο πρόσωπο της Κεχαριτωμένης. Στο βλέμμα της περικλείονται ένα σωρό συναισθήματα τούτη την ώρα. Έκπληξη, σε αυτόν τον απροσδόκητο ερχομό του αρχαγγέλου και στον χαιρετισμό του. Ντροπή, γιατί είναι ταπεινή και δε θεωρεί τον εαυτό της άξιο για μια τέτοια προσφώνηση, για μια τέτοια τιμή. Αλλά και με απορία είναι ζωγραφισμένο το πρόσωπό της. Πώς είναι δυνατόν να συλλάβει χωρίς άνδρα; Μα η απάντηση του αρχαγγέλου δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. «Το Άγιο Πνεύμα θα έρθει σε εσένα και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει». Για τον παντοδύναμο Θεό όλα είναι δυνατά. Και η πάνσεμνη κόρη από τη Ναζαρέτ σκύβει το κεφάλι και απαντά: «Ιδού, λοιπόν, η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει το θέλημα Εκείνου». Ο αγιογράφος έκλεισε το βιβλίο. Τώρα ήταν έτοιμος να ξεκινήσει. Άνοιξε το πρώτο σωληνάκι με την τέμπερα, καθώς άρχισε να ψάλλει το απολυτίκιο της γιορτής…
Μακάρι να μάθω κι εγώ να το λέω και να το εννοώ: «Ας γίνει το θέλημα Εκείνου και στη δική μου ζωή». «Ας γίνει το θέλημα Εκείνου» για τα χαρίσματα που μου έχει δώσει, ώστε να τα αξιοποιήσω προς δόξα δική Του και για το καλό των ανθρώπων γύρω μου και όχι για να δημιουργώ εντυπώσεις. «Ας γίνει το θέλημα Εκείνου», όταν καλούμαι να σηκώσω τον δικό μου σταυρό, να υπομείνω τις θλίψεις που επιτρέπει στη ζωή μου, για να με κάνουν πιο ταπεινό και να με οδηγήσουν κοντά Του. Αμήν.»