Ο μακαριστός ηγούμενος του οσίου Δαβίδ άγιος, Ιάκωβος Τσαλίκης (+1991) ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σε όλες τις ιερές ακολουθίες, μα ιδιαιτέρως την ώρα της Θείας Λειτουργίας.
Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στη Μεγάλη Είσοδο ή στην Αγία Πρόθεση, τον έβλεπαν να μην πατάει στο έδαφος, αλλά να στέκεται και να βαδίζει στον αέρα. Πολλές φορές αντίκριζε στην Αγία Τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους να κρατούν το Σώμα του Κυρίου.
«Οι άνθρωποι», έλεγε, «είναι τυφλοί και δε βλέπουν τι γίνεται μέσα στον ναό κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας».
«Κάποτε λειτουργούσα, αλλά δυσκολευόμουν να ξεκινήσω για τη Μεγάλη Είσοδο, από τα θαυμαστά που έβλεπαν τα μάτια μου. Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: “…ὡς τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι…”. Ξαφνικά, νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Νόμιζα πως ήταν ο ψάλτης. Απόρησα, πώς τόλμησε ο ευλογημένος να κάνει τέτοια ασέβεια – να μπει από την Ωραία Πύλη και να με σπρώξει. Γυρίζω και τι να δω! Μία τεράστια φτερούγα που είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε να προχωρήσω για τη Μεγάλη Είσοδο.
Τι γίνεται στο ιερό την ώρα της Λειτουργίας! Στον χερουβικό ύμνο, άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου… Μερικές φορές δεν μπορώ να αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα. Οι άλλοι ιερείς νομίζουν πως κάτι έπαθα˙ δε νιώθουν όμως αυτά που βλέπω και ακούω. Τι φτερουγίσματα, παιδί μου, οι Άγγελοι! Και μόλις ο ιερέας πει το “Δι᾿ εὐχῶν…”, φεύγουν οι Ουράνιες Δυνάμεις. Τότε μέσα στον ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία.»