Πολλές είναι οι φορές που θα έχεις βρεθεί σε κάποιο δίλημμα. Ή μάλλον σε κάποιο αδιέξοδο. «Μα πώς θα το κάνω αυτό; Μα πώς μου το ζητάει αυτό ο Θεός; Όχι, όχι, είναι αδύνατο. Και αν το κάνω, πώς θα αντιμετωπίσω τις συνέπειες; Μα, καλά καλά δεν ξέρω και ποιες είναι οι συνέπειες. Και τι θα πουν οι άλλοι; Δεν μπορώ, όχι!»
Κάπου εκεί σου έρχεται στη σκέψη η φράση που έχεις ακούσει πολλές φορές στο Κατηχητικό σχολείο: Ο Θεός δεν επιτρέπει δυσκολίες μεγαλύτερες από αυτές που μπορείς να διαχειριστείς. “Μα δεν ξέρω εγώ αν η δυσκολία αυτή ξεπερνά κάθε δυνατότητα μου;”
Ο Κύριος που σου έχει χαρίσει αμέτρητες χαρές, ξέρει πολύ καλά και ποιες δυσκολίες σε καλεί να ξεπεράσεις. Και δεν σε αφήνει μόνο σου, αλλά είναι στο πλευρό σου. Είναι Αυτός που σου δίνει θάρρος να μάχεσαι. Έχεις στο πλευρό σου τον Αναστημένο Κύριο και φοβάσαι; Αυτόν που με τον θάνατό Του νίκησε τον θάνατο και φοβάσαι; Μη φοβάσαι, προχώρα! Κάνε το ένα βήμα και Εκείνος θα κάνει άλλα δέκα για εσένα.
Στην ίδια θέση βρέθηκαν και οι Μυροφόρες, τις οποίες τιμά η Εκκλησία μας τη δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα. Είχαν στόχο ξεκάθαρο, να αποδώσουν τιμές στο πανάγιο Σώμα του Κυρίου τους. Όμως οι δυσκολίες έστεκαν μπροστά τους και φάνταζαν αξεπέραστες. Πώς θα περάσουν από τους Ρωμαίους στρατιώτες; Πώς θα κυλήσουν την τεράστια πέτρα που σφράγιζε τον τάφο; Το “Πώς;” αυτό, όμως, δεν τις κράτησε πίσω. Έκαναν αυτό που μπορούσαν, να πάνε δηλαδή μέχρι το μνήμα. Έκαναν εκείνο το ένα βήμα και στο τέλος αξιώθηκαν να δουν τον Αναστημένο Κύριο μπροστά τους και μάλιστα ήταν οι πρώτες στις οποίες εμφανίσθηκε. Το θάρρος που πλημμύρισε τις φοβισμένες καρδιές τους, ήταν το θάρρος που δίνει η Ανάσταση του Χριστού. Το ίδιο θάρρος γέμισε και τις καρδιές των μαθητών, που τους οδήγησε να κηρύξουν τον λόγο του Θεού σε όλο τον κόσμο. Είναι το θάρρος που αναζητάς και εσύ. Ζήτα το στην προσευχή σου. Με το θάρρος αυτό κάνε και εσύ την αρχή, κάνε ό,τι περνάει από το χέρι σου και να είσαι βέβαιος πως δεν θα είσαι μόνος σου στον αγώνα σου. Ο Αναστημένος Χριστός θα σε στηρίζει σε κάθε σου βήμα!
