Όσο είσαι σπουδαίος, άλλο τόσο να είσαι ταπεινός. Όταν ανέβεις ψηλά, έχεις ανάγκη να πάρεις τα μέτρα σου, για να μην πέσεις. Γιατί έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, ενώ είσαι άνθρωπος, συγγενής με τη γη, το ίδιο πράγμα με τη στάχτη σε όλα και στη φύση και στη γνώμη και στην εκλογή των πραγμάτων;
Σήμερα είσαι πλούσιος, αύριο φτωχός. Σήμερα υγιής, αύριο άρρωστος. Σήμερα χαρούμενος, αύριο λυπημένος. Σήμερα δοξασμένος, αύριο περιφρονημένος. Σήμερα νέος, αύριο γέρος. Μήπως κάτι από τα ανθρώπινα παραμένει σταθερό; Ή μήπως, αντίθετα, το καθετί μιμείται την κίνηση των ποταμών που κυλούν; Δεν προλαβαίνουμε καλά καλά να το δούμε, και μας εγκαταλείπει πιο γρήγορα και από τη σκιά.
Γιατί λοιπόν, άνθρωπέ μου, έχεις αλαζονεία, ενώ είσαι καπνός, ματαιότητα;
Πράγματι, ο άνθρωπος ταυτίζεται με τη ματαιότητα. Οι ημέρες της ζωής σου είναι σαν χορτάρι. Ξεραίνεται το χορτάρι και το άνθος του πέφτει μαραμένο.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος