Επειδή δημιουργηθήκαμε από τον Δημιουργό με ελεύθερη βούληση, είμαστε κύριοι των πράξεών μας.
Διότι, αν όσα πράττουμε, τα κάνουμε λόγω της κίνησης των αστέρων, τότε ό,τι κάνουμε, γίνεται αναγκαστικά.
Ό,τι όμως γίνεται αναγκαστικά, δεν είναι ούτε αρετή, ούτε κακία. Στην τελευταία αυτή περίπτωση ο κόσμος δε θα είχε κυβερνήτη τον Θεό και ο άνθρωπος δε θα είχε το αυτεξούσιο.
Ακόμη, αν όλα ήταν «αποτέλεσμα ανάγκης», θα ήταν περιττοί και οι νομοθέτες, περιττοί και οι δικαστές και οι ελπίδες των χριστιανών θα ήταν άχρηστες και μάταιες, εφόσον οι πράξεις μας δε θα ήταν αποτέλεσμα εσωτερικής ελεύθερης βούλησης, αλλά επακόλουθο της ειμαρμένης (της μοίρας). Τότε, ούτε η δικαιοσύνη θα τιμούνταν (θα είχε νόημα), ούτε η αμαρτία και η παρανομία θα έπρεπε να τιμωρείται.
Επομένως, οι χριστιανοί γνωρίζουμε πως όλη η κτίση και η Δημιουργία είναι στα χέρια του Θεού και μόνο, που είναι ο απόλυτος Κύριος του σύμπαντος, ως προσωπικός Δημιουργός του.
Ο άνθρωπος, που είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του», έχει ελεύθερη βούληση και μπορεί να υπερβαίνει την ενστικτώδη φύση του, καθοδηγώντας την και μεταμορφώνοντάς την προς την οντολογική του τελείωση, δηλαδή τον αγιασμό του.
(Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός)