Η δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα είναι αφιερωμένη σε δύο ομάδες προσώπων που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα της Ταφής και της Ανάστασης του Χριστού.
Η πρώτη ομάδα αποτελείται από δύο άνδρες. Τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και τον Νικόδημο. Ο Ιωσήφ ήταν πλούσιος, σημαντικό μέλος του Συνεδρίου των Ιουδαίων και κρυφός μαθητής του Κυρίου εξαιτίας του φόβου για τους Ιουδαίους. Περίμενε και αυτός τη Βασιλεία του Θεού και δεν συμφωνούσε με τις αποφάσεις του Συνεδρίου εναντίον του Χριστού. Όταν, όμως, ο Ιησούς πέθανε πάνω στον Σταυρό, τότε αυτός ο φοβισμένος παίρνει θάρρος, ξεπερνάει τον φόβο του και, από αγάπη στον Κύριο, τολμά και ζητά από τον Πιλάτο την άδεια να παραλάβει το Πανάγιο Σώμα Του και να το ενταφιάσει. Έτσι, παίρνοντας την άδεια ταφής, Του αποδίδει νεκρικές τιμές και το θάβει σε έναν άδειο καινούργιο τάφο, που είχε ετοιμάσει για τον εαυτό του. Σε αυτό το έργο τον βοηθάει ο Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων, Φαρισαίος, που κι αυτός ήταν κρυφός μαθητής του Χριστού, ερχόμενος μια φορά νύκτα για να Τον συναντήσει και να μιλήσει μαζί Του. Ο Νικόδημος αγόρασε τα αρώματα, 100 λίτρα μύρο πολύτιμο (33 κιλά περίπου), και με αυτά άλειψαν το σώμα του Κυρίου.
Η δεύτερη ομάδα προσώπων αποτελείται από τις Μυροφόρες γυναίκες. Από τις γυναίκες δηλαδή εκείνες, που τα ξημερώματα της Κυριακής, πριν καλά-καλά βγει ο ήλιος, ξεκίνησαν με θάρρος για να αλείψουν με μύρα το Σώμα του Κυρίου. Στον δρόμο για τον τάφο συζητούσαν μεταξύ τους ποιος θα κυλήσει τον λίθο που κάλυπτε τη θύρα του μνημείου, διότι αυτή η πέτρα ήταν μεγάλη και δεν θα μπορούσαν μόνες τους να την μετακινήσουν. Λέγοντας αυτά, μόλις σήκωσαν τα μάτια τους, είδαν ότι η πέτρα είχε κυλιστεί μακριά από το μνημείο και αφού μπήκαν μέσα, είδαν έναν άγγελο, που ήταν ντυμένος με λευκή στολή, να κάθεται στα δεξιά και γέμισαν με φόβο και έκπληξη. Τότε ο άγγελος τούς είπε: «Μη φοβάστε. Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό, τον εσταυρωμένο. Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ. Να, είναι άδειο το μέρος όπου Τον τοποθέτησαν».
Έτσι, αυτές οι γυναίκες έγιναν οι πρώτοι μάρτυρες της Ανάστασής Του. Πήγαν, όπως τις προέτρεψε ο άγγελος, στους Μαθητές Του και στον Πέτρο, να τους πουν ότι πηγαίνει στη Γαλιλαία πριν από αυτούς και ότι εκεί θα Τον δουν.
Την Κυριακή των Μυροφόρων, λοιπόν, τιμούμε τους ανθρώπους που αποδείχθηκαν πιστοί, θαρραλέοι. Αυτούς που ενώ ήταν αδύναμοι, δεν το έβαλαν στα πόδια μπροστά στους εχθρούς του Κυρίου, νικώντας τον φόβο με την αγάπη τους σε Εκείνον. Τι ωραία παραδείγματα αγάπης, πίστης, θάρρους, αυταπάρνησης! Όταν ο Χριστός πεθαίνει και οι εχθροί Του δείχνουν να έχουν νικήσει, εμφανίζονται αυτοί που δεν περίμενε κανείς και τολμούν να ομολογήσουν ότι είναι δικοί Του!
Πόσο αναγκαία η ομολογία και στις μέρες μας! Ιδιαίτερα όταν κάποιοι γύρω μας χλευάζουν, ειρωνεύονται, πολεμούν την πίστη, να τολμάμε ξεπερνώντας κάθε δισταγμό να φανερώνουμε την πίστη και τη σχέση μας με τον Χριστό.
Να μη φοβόμαστε να δείξουμε με τα λόγια και με τον τρόπο της ζωής μας ότι είμαστε κι εμείς μαθητές Του. Ότι είμαστε δικοί Του!