Πλησιάζει το τέλος της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου, έρχεται η 15η μέρα του μηνός, που τιμούμε την Κοίμηση της Παναγίας μας. Θυμάμαι, όταν ήμουν Γυμνάσιο και Λύκειο, την περίοδο αυτή και τις επόμενες μέρες τις περνούσα πάντοτε στο εξοχικό μου, στο νησί. Και παρόλο που το μέρος ήταν πολύ ωραίο, και ήμασταν πάντοτε μαζεμένοι οικογενειακά, υπήρχαν και πολλοί εξωτερικοί πειρασμοί. Στο τέλος της περιόδου, ανήμερα της γιορτής, στις 15 Αυγούστου, πηγαίναμε στη Θεία Λειτουργία και συμμετείχαμε στη Θεία Κοινωνία. Όμως, την ίδια ημέρα θυμόμαστε και τον άγιο μάρτυρα Ταρσίζιο. Πάντοτε μου έκανε φοβερή εντύπωση το παράδειγμά του. Παιδί ήταν, ηλικίας Γυμνασίου περίπου. Όμως η καρδιά του ήταν λιονταριού. Τη Θεία Κοινωνία που είχε στον κόρφο του, το Άγιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Χριστού, δεν τα άφησε να τα πάρουν οι ειδωλολάτρες. Εκείνοι του φώναζαν και τον χτυπούσαν, όμως εκείνος δεν τα άφησε ποτέ. Τα κρατούσε σφιχτά, ως τον πιο πολύτιμο θησαυρό του κόσμου. Αλήθεια, όταν κοινωνούμε, συνειδητοποιούμε ότι παίρνουμε μέσα μας αυτόν τον θησαυρό; Και πραγματικά, εδώ ταιριάζει ακριβώς η ερώτηση του Αποστόλου Παύλου: «…τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;» (Ρωμ. η’, 35). Θα κοινωνήσουμε σε λίγες μέρες. Ποιος, άραγε, μπορεί να μας χωρίσει από Εκείνον και από την αγάπη που έχει για εμάς; Κανείς! Ή, μάλλον, μόνο ο εαυτός μας. Μόνο εμείς μπορούμε να παραδώσουμε τον θησαυρό αυτό, να τον χάσουμε, εάν Τον αφήσουμε από τα χέρια μας.
«Μα, έρχονται πολλοί πειρασμοί», θα πει κάποιος. «Εγώ είμαι αδύναμος, δε θα τα καταφέρω», ίσως πει άλλος. «…ἀλλ’ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς» (Ρωμ. η’, 37), λέει ο Απόστολος Παύλος λίγο πιο κάτω. Όλους τους πειρασμούς και όλες τις δυσκολίες, θα τα νικήσουμε με τη βοήθεια του Χριστού! Με τη βοήθεια Εκείνου που μας αγαπάει τόσο πολύ, και που πάντοτε θα μας αγαπάει και θα μας στηρίζει. Δε θα μας αφήσει απροστάτευτους. Ας Του ζητήσουμε, λοιπόν, βοήθεια. Μάλλον, ακόμα καλύτερα, ας ζητήσουμε το έλεός Του! Ας παρακαλέσουμε και την Παναγία μας, ειδικά αυτή την περίοδο. Κάθε μέρα μάς δίνεται η ευκαιρία να τη συναντήσουμε και να την τιμήσουμε στις Παρακλήσεις. Οπουδήποτε κι αν βρισκόμαστε, ας πάμε κοντά της. Ο άγιος Νεκτάριος όποτε είχε κάποια δυσκολία προσέτρεχε στον ναό και γονάτιζε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και προσευχόταν σε αυτή να τον βοηθήσει.
Τώρα το καλοκαίρι θα έρθουν πειρασμοί, ίσως έχουν έρθει ήδη.
Αν βάλουμε όμως την αγάπη στο «κέντρο» της ζωής μας, την αγάπη για τον Χριστό, τότε όλα θα αλλάξουν.
Και αν κάποτε νιώσουμε πως έχουμε απομακρυνθεί απ’ Εκείνον ή αν δυσκολευόμαστε γενικότερα και βλέπουμε πως η ψυχή μας έχει σκοτεινιάσει, ας πούμε δυο σύντομα λόγια από την Παράκληση προς Εκείνη. Ας στραφούμε στην Παναγία και ας της πούμε: Εσύ που γέννησες τον Κύριό μας και μας αγαπάς, λάμψε μέσα μου το φως το χαρμόσυνο!