Κάποια πράγματα φαίνονται, κάποια άλλα όμως έχουν μάθει να κρύβονται καλά. Όπως για παράδειγμα στην ατμόσφαιρα. Yπάρχει ένα χημικό στοιχείο που κρύβει τη ζωή. Είμαι σίγουρος πως το βρήκες. Το οξυγόνο. Απαραίτητο τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τα ζώα και για τα φυτά. Ταυτόχρονα “συνεργάζεται” άψογα με το υδρογόνο και μας παρέχει το νερό. Από την άλλη υπάρχει ένα χημικό στοιχείο που κρύβει τον θάνατο. Το χαρακτηρίζουν «σιωπηλό δολοφόνο». Ο λόγος για το μονοξείδιο του άνθρακα. Θα το έχεις και αυτό ακουστά.
Θα μου πεις όμως, πού κολλάνε αυτά με το σημερινό Ευαγγέλιο; Μα γίνεται αναφορά σε αυτά τα δυο στοιχεία. Δεν το πρόσεξες; Το μονοξείδιο του άνθρακα που ονομάζεται εγωισμός πέρασε στον οργανισμό των μαθητών. Πέρασε τόσο ύπουλα χωρίς να το πάρουν είδηση. Τίποτα δεν πρόδιδε την παρουσία του. Και άρχισε να δηλητηριάζει τις σκέψεις, τα κίνητρά τους, τα όνειρά τους. Αρχίζουν να μαλώνουν για πρωτοκαθεδρίες. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος ανάμεσά τους, μετά τον Διδάσκαλο. Στέκονται δίπλα Του, αλλά αρχίζουν να απομακρύνονται από Εκείνον.
Εκείνη τη στιγμή ο Χριστός ως Παντογνώστης διαβλέπει τον κίνδυνο και τους παρέχει το αντίδοτο. Τους μιλάει για την ταπείνωση. Το οξυγόνο που δίνει ζωή στον άνθρωπο. Γιατί ανοίγει τις πύλες του ουρανού. Την ταπείνωση που έλκει τη χάρη του Θεού και συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτή, τονίζει ο Κύριος, κάνει τον άνθρωπο μεγάλο και σπουδαίο τόσο στα θεία όσο και στα ανθρώπινα μάτια. Αυτή πρέπει να διέπει την συμπεριφορά, τα λόγια και τις πράξεις τους. Αυτή ήταν όλη η ζωή του Διδασκάλου τους, μια ταπεινή διακονία.
Σε μια εποχή που της αρέσει το «φαίνεσθαι» και η προβολή, που μετράει τα πάντα με τα «likes», η ταπείνωση δίνει το πραγματικό νόημα στην κάθε πράξη.
Γιατί αποβλέπει στο πρόσωπο που απευθύνεται η πράξη και όχι στα πρόσωπα που βλέπουν την πράξη. Έχει σκοπό να τονίσει την αγάπη και όχι να εισπράξει το χειροκρότημα. Όπως ακριβώς το οξυγόνο που αιώνες τώρα κάνει τόσο καλά τη δουλειά για την οποία έχει οριστεί, χωρίς να εντυπωσιάζει με την παρουσία του.