Τους τελευταίους μήνες ακούμε για ολοένα και περισσότερες επιθέσεις από το ένα κράτος στο άλλο, για τη δήθεν ανάγκη να «προλάβουμε το κακό» και άλλα πολλά. Ναι, κι όμως, εν έτει 2026, ο μισός πλανήτης βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Τα πράγματα στον κόσμο μας είναι πράγματι περίεργα. Και αν αύριο-μεθαύριο κληθεί η Ελλάδα να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τι θα κάνουμε άραγε; Θα μαχόμασταν «υπέρ πίστεως και υπέρ πατρίδος»;
«Μα και γιατί εγώ να αγαπήσω την πατρίδα μου; Μια πατρίδα που πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με σκάνδαλα, διαφθορά, χωρίς μέλλον για εμάς τους νέους, με ακρίβεια, με το ένα, το άλλο…». Αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα. Ίσως, όμως, η απάντηση να βρίσκεται σε εκείνο το «αγαπάτε αλλήλους» που μας είπε ο Χριστός. Γιατί η αγάπη στην πατρίδα σημαίνει αγάπη προς όλους όσους ζούνε σ’ αυτήν.
Ο χριστιανός αγαπάει την πατρίδα του γιατί αγαπάει τους ανθρώπους που ζούνε εκεί. Γι’ αυτούς θα αγωνιστούμε, σωματικά και πνευματικά.
Αυτό ήταν που παρακινούσε και πολλούς από τους αγωνιστές του ‘21. Υπήρξαν κάποιοι που ένιωσαν κάτι να βράζει μέσα τους, που δεν άντεχαν άλλο να είναι σκλαβωμένοι και να βλέπουν τους γύρω τους να υποφέρουν. Γι’ αυτό και ξεσηκώθηκαν. Άφησαν την άνεσή τους, έδωσαν όλη τους την περιουσία, τον χρόνο τους, την ίδια τους τη ζωή. Έκαναν στην άκρη τον εαυτό τους. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα εσωτερικό ξεσήκωμα, που ξεκινά από τον καθένα μας. Υπάρχει δηλαδή και ένας άλλος πόλεμος, πιο σιωπηλός, που συνεχώς μαίνεται. Ο πόλεμος που γίνεται μέσα στην ψυχή μας, του καθενός μας με τα πάθη του και τους πειρασμούς. Ένας πόλεμος που δεν γίνεται «με όπλα και σπαθιά». Πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε, για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Η πατρίδα μας, όπως πάντοτε, έτσι και τώρα, χρειάζεται πρώτα-πρώτα ανθρώπους που να την αγαπάνε πραγματικά. Εάν την αγαπάμε πραγματικά, και θέλουμε να ζούμε σε μια ελεύθερη πατρίδα, οφείλουμε να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε στον εαυτό μας, να απελευθερωθούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Να σπάσουμε επιτέλους εκείνες τις αλυσίδες που μας κρατάνε δεμένους με τη γη, με τα πάθη μας, με τις αδυναμίες μας. Και έπειτα, έχουμε χρέος και απέναντι στους άλλους, ως χριστιανοί. Να τους μιλήσουμε για τον Χριστό! Ακούγεται παράξενο, κι όμως, ίσως να είναι ό,τι πιο πατριωτικό μπορούμε να κάνουμε. Γνωρίζοντας στους άλλους τον Χριστό, τους δίνουμε την ευκαιρία να ελευθερωθούν κι εκείνοι από τα πάθη τους. Μια χώρα είναι ελεύθερη όταν σ’ αυτή ζούνε ελεύθεροι άνθρωποι.
Έτσι λοιπόν, σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με το κέρδος και το κόστος, την εξουσία και τη δόξα, ας βάλουμε εμείς το μέτρο το σωστό που μας έδωσε ο Χριστός: την αγάπη. Το κόστος θα είναι μεγάλο: χρόνος, χρήμα, προσπάθεια, ιδρώτας. Το κέρδος, όμως, θα είναι η ελευθερία της ψυχής μας, σε μια πραγματικά ελεύθερη πατρίδα: στη Βασιλεία των Ουρανών. Και η δόξα που θα λάβουν οι αγωνιστές του Θεού θα μένει στους αιώνες!