Το φθινόπωρο έχει μπει εδώ και έναν μήνα, χωρίς όμως να το έχουμε καταλάβει απόλυτα. Η υψηλή θερμοκρασία μάς κάνει ακόμα να νομίζουμε πως βρισκόμαστε στο καλοκαίρι.
Και ξαφνικά, στο ξεκίνημα του Οκτωβρίου ήρθαν οι πρώτες βροχές, που ήταν αρκετά δυνατές. Ο ουρανός άνοιξε ύστερα από πολύ καιρό. Σαν να ήθελε να ξεθυμάνει. Να δροσίσει τον τόπο από τον οποίο τόσο καιρό στέρησε τις ευεργεσίες του. Να ποτίσει τα διψασμένα χωράφια που αναζητούσαν αυτήν τη βροχή. Να δυναμώσει τα κλαδάκια και τους κορμούς των δέντρων, ώστε να μπορέσουν να κρατήσουν γερά τους καρπούς που θα βγάλουν, δίχως τον φόβο να σπάσουν από το βάρος ή να τα ξεριζώσει ο αέρας.
Και η ψυχή μας, όμως, χρειάζεται πότισμα. Έχει ανάγκη κι εκείνη να τρέφεται, για να μπορεί να ζει. Καθώς ξανοίγεται λοιπόν μπροστά μας η νέα κατηχητική χρονιά, μας δίνεται η ευκαιρία να ποτίζουμε το χωράφι της ψυχής μας μέσα στο κατηχητικό, στην Εκκλησία μας. Μέσα από τα μαθήματα και τις υπόλοιπες συγκεντρώσεις και ευκαιρίες που θα μας δοθούν.
Είναι πολύ σημαντικό να φροντίζουμε τακτικά την ψυχή μας. Να την ποτίζουμε με το γάργαρο νερό της πίστης μας. Να μελετάμε και να ακούμε τον λόγο του Θεού που μας τρέφει πνευματικά. Και να προσπαθούμε να τον εφαρμόζουμε κάθε στιγμή στη ζωή μας. Έτσι θα ζούμε την αληθινή χαρά σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Χριστού, που είπε:
«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. 11, 28).
Ευτυχισμένοι εκείνοι που ακούνε τον λόγο του Θεού και τον φυλάσσουν μέσα στην καρδιά τους. Εκείνοι κυρίως που αγωνίζονται τίμια να τον εφαρμόσουν στη ζωή τους. Τότε το πότισμα δεν θα πάει χαμένο. Αλλά θα βλέπουμε την πίστη μας να δυναμώνει, να δίνει τους πρώτους καρπούς της.
Αν με διάθεση αλλά και υπομονή καλλιεργούμε συστηματικά τον εαυτό μας εκμεταλλευόμενοι κάθε ευκαιρία που μας δίνει η Εκκλησία μας, θα έρθει το ποθητό αποτέλεσμα και σύντομα οι πρώτοι καρποί της αγάπης, της καλοσύνης, της ευγένειας και όλων των άλλων χριστιανικών αρετών δε θα αργήσουν να φανούν στη ζωή μας.