Η χρονιά πλησιάζει στο τέλος της. Στο Κατηχητικό κάνουμε τη Γιορτή Λήξης. Όμως άραγε τελειώνει το Κατηχητικό;
Από μικρός θυμάμαι τους κατηχητές μου να μας λένε ότι «το Κατηχητικό δεν τελειώνει ποτέ». Δεν το καταλάβαινα παλιότερα, τώρα που μεγαλώνω όμως το καταλαβαίνω περισσότερο. Ρωτάει κανείς, άραγε, «πότε τελειώνει η αναπνοή;». Μα η απάντηση είναι προφανής: «όταν πεθάνουμε». Παρόμοια, αλλά όχι ίδια, είναι και η απάντηση στην ερώτηση «πότε τελειώνει το Κατηχητικό;»!!! Η ζωή στο Κατηχητικό σημαίνει ζωή και χαρά κοντά στον Χριστό. Πότε τελειώνει, λοιπόν, η χαρά κοντά στον Χριστό; «Ποτέ!!!» Ούτε καν όταν πεθαίνουμε, γιατί όποιος αγάπησε αληθινά τον Χριστό, τον περιμένει η αιώνια χαρά κοντά Του.
Άρα το Κατηχητικό δεν τελειώνει ποτέ, αφού η ζωή μαζί με τον Χριστό δεν τελειώνει κι αυτή, ποτέ. Τότε γιατί λέμε ότι κάνουμε «Γιορτή Λήξης»; Εννοούμε λήξη των μαθημάτων όπως γίνονταν τα Σαββατοκύριακα, ένα προσωρινό σταμάτημα λόγω του καλοκαιριού. Και ο στόχος που πάντα βάζουμε και αγωνιζόμαστε να πετύχουμε είναι να βρισκόμαστε ξανά στην ίδια θέση με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Δεν είναι λήξη λοιπόν, αλλά ένα διάλειμμα. Όχι πάντως διάλειμμα από τον αγώνα και την προσπάθεια.
Ακόμα κι αν τα μαθήματα σταματούν, η αίθουσά μας θα είναι εδώ να μας περιμένει. Να μας φέρνει κοντά σε αληθινούς φίλους και να μας θυμίζει τον στόχο μας. Τα βιβλία της βιβλιοθήκης που μπορούμε να δανειστούμε, θα μας επιτρέπουν «να πάρουμε το Κατηχητικό στο σπίτι μας». Όποιος το δοκίμασε, ξέρει ότι αυτό είναι αλήθεια. Μα το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι από εδώ και πέρα θα έχουμε μια σπουδαία ευκαιρία να εφαρμόσουμε ό,τι μάθαμε μέσα στη χρονιά. Να δείξουμε ότι αληθινά αγαπάμε τον Χριστό. Παλεύοντας την τεμπελιά μας, προσέχοντας την ψυχαγωγία μας, βοηθώντας την οικογένειά μας, μιλώντας με τον Χριστό στην προσευχή μας. Και φυσικά με το να γινόμαστε «ένα» μαζί Του και να Τον δεχόμαστε μέσα μας στη Θεία Λειτουργία, με τη Θεία Κοινωνία.
Όταν έτσι ζήσουμε την περίοδο αυτή που ανοίγεται μπροστά μας, να είμαστε σίγουροι ότι η χαρά που νιώσαμε όλη τη χρονιά, στις εκδρομές, στα μαθήματα, στους κύκλους, στο Δέμα της Αγάπης, και σε τόσα άλλα, θα συνεχίσει να βρίσκεται μέσα μας. Και θα γίνεται και αιτία και άλλοι να έρχονται πιο κοντά στον Χριστό. Ας μην αφήσουμε αυτή τη χαρά να «λήξει» ποτέ. Να την κρατάμε πάντα φρέσκια, πάντα δυνατή, ζώντας κοντά Του, μέσα στην Εκκλησία Του.
