Μεγάλο Σάββατο, λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Μπροστά από το Ιερό βρίσκεται ο Σταυρός, άδειος πλέον, και ο Επιτάφιος, να θυμίζουν τα φρικτά γεγονότα των προηγούμενων ημερών. Να θυμίζουν την απέραντη αγάπη του Χριστού, την αγάπη που έφτασε μέχρι τη θυσία.
Τα φώτα σβήνουν, επικρατεί σιγή. Όλο το εκκλησίασμα «κρατάει την ανάσα του». Ένα φως ξεπροβάλει πίσω από το Ιερό. «Δεῦτε λάβετε φῶς!», ψέλνει χαρούμενα ο ιερέας και όλοι οι πιστοί με λαχτάρα απλώνουν τις λαμπάδες τους να πάρουν και αυτοί το Άγιο Φως! Δεν έχουν ανάψει ακόμα τα φώτα, όμως το Φως που εκπέμπουν οι λαμπάδες είναι αρκετό, για να μπορούμε να δούμε. Το Φως αυτό, όμως, δεν έχει μόνο αυτό τον σκοπό. Το Άγιο Φως μάς επιτρέπει να δούμε την ελπίδα της Αναστάσεως στις ζωές μας. Ο Χριστός αναστήθηκε, ο θάνατος νικήθηκε και αυτό αφορά τον κάθε άνθρωπο προσωπικά. Όπως το Άγιος Φως φώτιζε και θα φωτίζει τον κατάμεστο ναό το βράδυ της Αναστάσεως, έτσι και η ελπίδα της Αναστάσεως θα φωτίζει τις ζωές μας.
Όμως η ελπίδα αυτή μπορεί εύκολα να σβήσει, όπως μπορεί να σβήσει η φλόγα από ένα αεράκι. Να είμαστε προσεκτικοί από εδώ και πέρα.
Μην ξεχάσουμε τη θυσία του Χριστού μας, μην ξεχάσουμε και την Ανάστασή Του.
Να διατηρήσουμε τη φλόγα της μέσα μας. Μακάρι μια μέρα μαζί με τον Χριστό να αναστηθούμε κι εμείς!