Όπως είναι γνωστό, από το ηχείο ακούγεται η μουσική και η ομιλία. Όμως το ηχείο δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μεταφέρει προς τα έξω τον ήχο που του στέλνεται.
Από μόνο του δεν είναι παρά ένα «σιωπηλό» κουτί. Για να κάνει τη δουλειά του πρέπει να είναι συνδεδεμένο και με μια πηγή, από την οποία προέρχεται ο ήχος.
Έτσι και η γλώσσα, είναι το «ηχείο» της ψυχής. Με εκείνην είναι συνδεδεμένη. Κι όταν μέσα στην ψυχή υπάρχει αγάπη, καλοσύνη, πραότητα, ειρήνη, τότε το «ηχείο της», δηλαδή η γλώσσα, μεταδίδει αντίστοιχα μια «θεσπέσια μουσική», δηλαδή λόγια αγάπης, όμορφα, νόστιμα, ωφέλιμα. Όταν όμως μέσα της υπάρχει κακία, πλεονεξία, εγωισμός, ζήλια, πονηριά, τότε κι απ’ το «ηχείο» θα μεταδίδονται απαίσιοι και αποκρουστικοί ήχοι, δηλαδή λόγια ανούσια, άνοστα, ψεύτικα, προσβλητικά.
Αυτό μας είπε και ο ίδιος ο Κύριος: «ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ» (Ματθ. ιβ’ 34). Το στόμα λέει εκείνα, από τα οποία είναι γεμάτη η ψυχή και ξεχειλίζουν απ’ αυτήν.
Ας προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε με όλη την καρδιά μας τον Χριστό και τους συνανθρώπους μας και αφού εγκατασταθεί μέσα μας η Αγάπη, τότε θα δούμε ότι και τα λόγια μας θα ζεσταίνουν και θα ομορφαίνουν το περιβάλλον μας.