Τετρακόσια χρόνια βρισκόταν η Ελλάδα κάτω από τον ζυγό της τουρκικής σκλαβιάς.
Η άλλοτε ένδοξη χώρα, έγινε η χώρα των ραγιάδων, «χώρα των δακρύων», όπου αντηχούσαν οι στεναγμοί και οι θρήνοι του αβάσταχτου ζυγού της τουρκικής τυραννίας.
Και όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, ήρθε το ‘21, φως αστραποβόλο, που άστραψε και φώτισε τον δρόμο της λευτεριάς. Πύρινη λάβα, που κατέκαψε τους κατακτητές και έδωσε τέλος στην τυραννία. Σεισμός και έκρηξη και πυρκαγιά, που φλόγισε τις ψυχές των αγωνιζομένων Ελλήνων. Ήταν η μεγάλη ώρα της φυλής μας, η κορυφαία στιγμή της ιστορίας μας, το θαύμα όλου του κόσμου.
Μέσα απ’ το ’21, με οδηγό την Εκκλησία, πορεύθηκε προς την ελευθερία η καταπιεσμένη από την πικρή σκλαβιά ψυχή των Ελλήνων. Και δεν την πτόησαν ούτε οι εκατόμβες των θυσιών ούτε οι ανήκουστες κακουχίες. Αντίθετα, την έμαθαν να αγαπά με τόση λαχτάρα τη ζωή και να αντικρίζει με τόση περιφρόνηση τον θάνατο. Των κλεφταρματολών η παλικαριά, του Πατριάρχη Γρηγορίου η αγχόνη και του Διάκου το μαρτύριο, του Ανδρούτσου και του Κανάρη το θάρρος, του Κολοκοτρώνη και του Καραϊσκάκη το στρατηγικό μυαλό, του Μακρυγιάννη η αρετή, της κάθε ελληνικής καρδιάς η ασάλευτη πίστη στον Χριστό και η ασύγκριτη αντρειοσύνη, έσπειραν θρύλους, έστησαν τρόπαια και λάβαρα λεβεντιάς, έδιωξαν τον ζυγό της σκλαβιάς κι έδωσαν στην οικουμένη νέους αγίους και μάρτυρες.
Είναι, λοιπόν, διπλό το χρέος όλων μας, να σκύβουμε τακτικά και να προσκυνάμε αλλά και να μελετάμε το μεγαλούργημα του ‘21.
Γιατί έτσι και αυτούς που το ανύψωσαν τιμούμε, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό γνωρίζουμε καλύτερα, αφού και στις δικές μας φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα. Το συχνό ατένισμα του λαμπρού αυτού έπους, θα κρατάει ζωντανή την πίστη μας στον Θεό και θα αυξάνει την αγάπη μας για την πατρίδα.