Κάθε φορά που σαν παιδί έπαιρνα να σκέπτομαι τους αγίους, αισθανόμουν μικρός και αδύναμος. Τους έβλεπα στους τοίχους της εκκλησιάς μας ή στο εικονοστάσι του σπιτιού μας, με τα φωτοστέφανα, τα λαμπρά τους ενδύματα και τις γλυκές τους μορφές. Τους σεβόμουν, άκουγα για τη ζωή και τα κατορθώματά τους, θαύμαζα τους αγώνες τους, αλλά σκεπτόμουν πως υπήρξαν πλάσματα σχεδόν εξωγήινα, άφθαστα για τις μικρές μου δυνάμεις.
Η πρώτη φορά που άλλαξε η αντίληψη και η σχέση μου με τους αγίους ήταν σε ένα μάθημα του Κατηχητικού Σχολείου στην Α’ Γυμνασίου. Το ερώτημα ήταν: «Τι είναι η αγιότητα και τι είναι οι άγιοι;» Ο Κατηχητής μας, σχεδίασε στον πίνακα ένα πρόχειρο σκίτσο μιας σκάλας κι έβαλε ένα ανθρωπάκι στα πρώτα σκαλιά κι ένα στα τελευταία.
«Στο τέλος της σκάλας είναι ο Θεός» μας είπε. «Η αγιότητα μοιάζει με μια σκάλα που οδηγεί από τη γη στον ουρανό. Άγιος είναι κι εκείνος που βρίσκεται στο πρώτο σκαλί αγωνιζόμενος κι εκείνος που βρίσκεται στο τελευταίο! Γιατί η αγιότητα είναι ο αγώνας να μοιάσουμε και να φτάσουμε τον Θεό, που είναι ο μόνος Άγιος». Κι έπειτα έγραψε μια ισότητα στον πίνακα : «ΑΓΙΟΣ = ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ».
Από τότε κάθε φορά που άκουγα ή διάβαζα για τη ζωή ενός αγίου έψαχνα μέσα στα γεγονότα της ζωής του να βρω τον Αγωνιστή. Κι οι Άγιοι έκτοτε έγιναν πιο ανθρώπινοι, πιο προσιτοί, πιο οικείοι, αδέλφια που προηγήθηκαν και δείχνουν τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό. Ο Άγιος Ταρσίζιος, ο Άγιος Δημήτριος, ο Άγιος Παντελεήμων, η Αγία Φωτεινή, ο Άγιος Μηνάς, ο Μέγας Βασίλειος, η Αγία Φιλοθέη κι ένα σωρό άλλοι άγιοι που πέρασαν από μπροστά μου, μέσα από τις διηγήσεις του Κατηχητικού και τα βιβλία της δανειστικής μας βιβλιοθήκης.
Μέσα στο Κατηχητικό έμαθα επίσης ότι η λέξη άγιος σημαίνει «ξεχωρισμένος». Αυτός που ξεχώρισε τον εαυτό του για τον Θεό. Οι πρώτοι πιστοί μάλιστα, όπως φαίνεται μέσα στην Καινή Διαθήκη, αποκαλούνταν μεταξύ τους Άγιοι, πριν επικρατήσει η ονομασία χριστιανός. Και η προσφώνηση αυτή δεν είχε την έννοια του «φτασμένου» ή του «τέλειου στην αρετή», αλλά του αγωνιστή Χριστιανού που ξεχώρισε τον εαυτό του από τον κόσμο και πορεύεται προς τον Θεό. Πόσο δυνατή ακούγεται η προσφώνηση του Παύλου: «τοῖς Ἁγίοις τοῖς οὖσιν ἐν Ἐφέσω», «πᾶσι τοῖς Ἁγίοις ἐν Χριστῷ τοῖς οὖσιν ἐν Φιλίπποις» και «τοῖς ἐν Κολοσσαῖς ἁγίοις». Τίτλος τιμής και προτροπή αγώνα!
Γιατί η αγιότητα είναι ο προορισμός που ο ίδιος ο Θεός έβαλε στη ζωή μας: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί» . Θα έβαζε ποτέ ο Θεός που μας αγαπά μπροστά μας έναν στόχο ανέφικτο ή θα μας ζητούσε μια ζωή ανεφάρμοστη; Και η αγιότητα αυτή σαν αγώνας και προσπάθεια, διαπερνά όλες τις πτυχές της ζωής μας. Μέσα στο εργαστήρι της Εκκλησίας συναντά κανείς πολλούς τέτοιους μικρούς ή μεγαλύτερους αγίους …
Ο μαθητής που φιλότιμα αγωνίζεται να είναι συνεπής στις σχολικές του υποχρεώσεις, χωρίς να χρησιμοποιεί πλάγια μέσα, είναι ένας… άγιος. Ο φίλος που συντρέχει στα δύσκολα, επίσης . Ο αδελφός που συμβάλει με την παρουσία, τα λόγια και τη συμπεριφορά του να υπάρχει ειρηνικό κλίμα μέσα στην οικογένεια υποχωρώντας και συγχωρώντας για χάρη των άλλων. Ο εργαζόμενος που παλεύει τίμια να εξασφαλίσει τα απαραίτητα χωρίς να παραβιάζει τις αρχές ή τη συνείδησή του. Ο συνάδελφος που έχει πάντα έναν καλό λόγο για τους γύρω του. Ο γιατρός και ο νοσηλευτής που στέκονται με υπομονή, αφοσίωση και προσευχή πάνω από τον ασθενή τους για να τον ανακουφίσουν. Όλοι αυτοί βαδίζουν πάνω στη σκάλα που λέγεται αγιότητα, και πίσω από αυτό τον αγώνα αποβλέπουν και προσεγγίζουν τον Θεό που είναι αγάπη, τιμιότητα, ειρήνη, ταπεινοφροσύνη, συνδιαλλαγή, παρηγοριά, αφοσίωση, ανακούφιση… Υπάρχουν Άγιοι, λοιπόν και σήμερα, όσο υπάρχουν αγωνιστές που εμπνέονται από τον Χριστό. Τα μυστικά τους:
-Αγάπη στον Θεό
-Χαρά
-Ναι στην αρετή
-Όχι στην αμαρτία
Τέτοιους ανθρώπους έχει ανάγκη η ταλαιπωρημένη κοινωνία μας. Αγίους, Αγωνιστές Χριστού! Που θα δίνουν τη μάχη της αγιότητας από τις πιο μικρές, μέχρι τις πιο μεγάλες καθημερινές στιγμές.
Είχε δίκιο εκείνος, που είπε πως «κάθε άγιος είναι κι ένας μικρός ήλιος πάνω στη γη». Που φωτίζει και θερμαίνει με την παρουσία του.
Καλόν Αγώνα!