Δεν έχω προσόντα εγώ, δεν είμαι «ταλέντο». Δεν πήρα το Proficiency στα δεκαπέντε µου, όπως ο Ανδρέας. Ούτε παίζω κιθάρα, όπως ο Παναγιώτης, που και στα µαθήµατα παίρνει όλο εικοσάρια και µόνο επαίνους ακούει από τους καθηγητές. Εγώ έχω κολλήσει στο δεκατέσσερα… Βημάτιζε νευρικά ο Αντώνης στο δωμάτιο. Τακτοποιούσε τα βιβλία του και άθελά του, είπε φωναχτά τις σκέψεις του. Αποκαμωμένος κάθισε στην πολυθρόνα. Δοκίμασε να διαβάσει Φυσική. Αποστήθισε μηχανικά τον κανόνα, που δεν καταλάβαινε: H βαρυτική επιτάχυνση είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το τετράγωνο της απόστασης από το κέντρο της Γης. Πήρε τον τύπο. Πάσχισε να λύσει την άσκηση… Μάταια. Έβγαινε λάθος. Τινάχτηκε! … Σίγουρα τώρα ο Παναγιώτης την έχει λύσει µε την πρώτη, χωρίς να κοπιάσει καθόλου. Εγώ, … γιατί; Προσπάθησε να ξεφύγει από τις σκέψεις που τον γέμιζαν μελαγχολία. Να μπορούσε τουλάχιστον να παίξει καλό μπάσκετ σαν τον Σταμάτη, το αστέρι της ομάδας, που ήταν φοβερά εύστοχος και γρήγορος σαν αστραπή ! Χαμογέλασε θλιµµένα. Είπαμε: Αυτός πουθενά δεν τα κατάφερνε τέλεια. Ήταν μετριότητα. Ναι, η αλήθεια αυτή του στοιχίζει. Δε ζητάει, βέβαια, να είναι «διάσημος», όπως ο πρόεδρος του τμήματος, που βγαίνει σχεδόν παμψηφεί εδώ και τρία χρόνια. Όχι όμως και να τον ξέρουν σαν «ο φίλος του Παναγιώτη» ! Πόσο του στοιχίζει αυτό… Όχι, δεν φθονούσε τους συμμαθητές του µε τα πολλά ταλέντα. Τους παραδεχόταν. Αλλά να, ήθελε κι αυτός να έχει τη δική του θέση µέσα στο παζλ της κοινωνίας και να τον αναγνωρίζουν. Μια θέση… Κακό πράγμα ήθελε; Να τον υπολογίζουν… Να τον αναζητούν όταν λείπει και να αισθάνεται κι αυτός ότι έχει ένα ρόλο. Την επίδοσή του προσπαθούσε να τη βελτιώσει, άλλο που δεν έφτανε στα ανώτερα επίπεδα. Αυτός ήθελε µόνο να νιώθει όμορφα μ᾿ αυτό πού είναι… Αυτό. Έριξε αφηρημένα το βλέμμα του στον τοίχο και παραδόθηκε στις σκέψεις του. Θυμήθηκε την παραβολή των ταλάντων, των χαρισμάτων δηλαδή που μοιράζει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο. Όχι , δεν είναι άδικος ο Θεός. Σε όλους μοίρασε χαρίσματα και ικανότητες, αλλά στον καθένα ανάλογα με την ικανότητα που έχει να το πολλαπλασιάσει και να το χρησιμοποιήσει προς ωφέλεια του εαυτού του και των άλλων. Όχι , δεν είναι άδικος ο Θεός. Ο Θεός είναι δίκαιος. Γιατί ζητά ανάλογα προς τα χαρίσματα που μας χάρισε και όχι παραπάνω. Κι όμως, ενώ το καταλαβαίνει αυτό ο Αντώνης, συχνά θαμπώνεται από τα προτερήματα και τις εξαιρετικές ικανότητες των άλλων. Του ήρθαν στον νου κάποια λόγια που είχε ακούσει για την αθάνατη ψυχή µας: «Η αξία µας πηγάζει, όχι από τα προσόντα µας… μα από την αθάνατη ψυχή µας, που γίνεται τόσο πιο ωραία, όσο μοιάζουμε περισσότερο στον Πλάστη μας. Μια φωτεινή παρουσία, ένας άνθρωπος αγάπης – κι ας είναι µόνο αυτό το ταλέντο του – είναι τόσο ευεργετικός για τους άλλους. Υπάρχει πιο πολύτιμη προσφορά στον κόσμο από µια ωραία ψυχἠ;» Πόσο του αρέσει αυτή η αλήθεια! Ο Αντώνης αναθάρρησε. -Ο Θεός µε αγαπά, αναλογίστηκε. Και με ξέρει µε τ’ όνομά µου! Δεν με μπερδεύει ποτέ! Με ξεχωρίζει από τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων της οικουμένης! Γλυκάθηκε στη σκέψη ότι ο Θεός, που τον έπλασε και του ζητάει ν᾿ αγωνίζεται, δεν απαιτεί να αποδώσει παραπάνω από τις δυνατότητες που του έδωσε. Τον αγαπά πάντα, κι όταν ακόμα κάνει λάθη στη Φυσική… Χαμογέλασε µε αισιοδοξία αυτή τη φορά ο Αντώνης. Σηκώθηκε όρθιος. Ξαφνικά, ένιωσε τόσο όμορφα µε τον εαυτό του, με τα μικρά, τα μετρημένα του χαρίσματα και αποφάσισε τούτη τη νέα χρονιά να ψάξει καλά, να τα βρει και να τα αξιοποιήσει με προθυμία και επιμέλεια. Ένιωσε όμορφα με την αθάνατη ψυχή του! Ένιωσε όμορφα, κι ας µην ήταν «ταλέντο».
Close