Κατά τη διάρκεια των 25 χρόνων της διακονίας μου στον χώρο της Ιεραποστολής, έζησα πολλές χαρές αλλά γεύθηκα και λύπες που δοκίμασαν τις αντοχές μου. Δύο φορές, όμως, ένιωσα την καρδιά μου κυριολεκτικά να ραγίζει. Η πρώτη ήταν στις Ινδίες, συγκεκριμένα στην Καλκούτα, όταν το 1992 βρήκα πεταμένη ανάμεσα στα σκουπίδια τη μικρή Μαμόνι Στυλιανή, επρόκειτο για βρέφος μόλις ενός έτους. Στη δεύτερη, εν συντομία, θα αναφερθώ παρακάτω. Με το μικρό φορτηγάκι της Ιεραποστολής νωρίς το πρωί επισκεφθήκαμε την πόλη Sokoine στην ανατολική Τανζανία, η οποία βρίσκεται περίπου 250 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα. Εκεί ζει μία κοινότητα της πρωτόγονης φυλής των Μασάι, με περίπου 450 μέλη. Τους περισσοτέρους εξ αυτών τους έχουμε ήδη βαπτίσει, ενώ οι υπόλοιποι κατηχούνται.
Όπως συμβαίνει πάντοτε, με την άφιξη του μικρού φορτηγού της Ιεραποστολής σημαίνει συναγερμός χαράς και ελπίδας. Έτσι, λοιπόν, μόλις σταμάτησε το φορτηγάκι, ένα τσούρμο περίπου 100 μικρών παιδιών, ξεπετάχτηκαν από το δάσος και έφτασαν τρέχοντας κοντά μας. Πολύ γρήγορα μπήκαν στη σειρά και όπως πάντοτε, υπομονετικά περίμεναν να λάβουν τα δώρα και τις ευλογίες που τους μεταφέραμε.
Καθώς παρατηρούσα τα παιδιά και ενώ ετοιμαζόμασταν με τους συνεργάτες να μοιράσουμε τα είδη της αγάπης, ξαφνικά το βλέμμα μου έπεσε στο βάθος. Στο δάσος της σαβάνας αντίκρισα κάτι που με συγκλόνισε. Ένα μικρό παιδάκι προχωρούσε βήμα βήμα, αργά και με κόπο, πότε στηριζόμενο από ένα και μοναδικό ποδαράκι του και πότε στο ξύλο που κρατούσε στα χέρια του για να το βοηθά. Αμέσως άφησα τα άλλα παιδιά και με γοργά βήματα έφθασα κοντά του.
Μου ήταν αδύνατο να κρατήσω τα δάκρυά μου. Ένα νήπιο που οι σταγόνες του ιδρώτα από την ταλαιπωρία, τον κόπο και τον πόνο έτρεχαν σαν ποταμάκι στα φτωχικά του ρουχαλάκια. Το πήρα στην αγκαλιά μου και το έφερα γρήγορα στο φορτηγάκι της Ιεραποστολής. Αφού του δώσαμε καθαρά ρουχαλάκια, βιταμίνες και γλυκίσματα, ειδοποίησα να έρθουν οι γονείς του. Έφθασαν δύο νέοι άνθρωποι από την πρωτόγονη φυλή των Μασάι, με ένα ακόμη μωράκι στην αγκαλιά της μητέρας. Τα δάκρυά μου ενώθηκαν με τα δάκρυα αυτής της πονεμένης μάνας.
Κάναμε αμέσως ένα πρόγραμμα με τους γονείς του μικρού Αντώνη, που είναι μόλις τεσσάρων ετών. Την επόμενη ημέρα κιόλας, ήλθαν στο κρατικό νοσοκομείο της πόλης, ώστε να ξεκινήσει τάχιστα την απαραίτητη ιατρική προετοιμασία για την εγκατάσταση ενός τεχνητού άκρου. Παλιότερα το παιδί αυτό θα είχε ήδη πεθάνει εγκαταλελειμμένο στο δάσος. Σήμερα, όμως, υπάρχει ελπίδα για όλα τα παιδιά.
Η αγάπη, το ενδιαφέρον και η βοήθεια όλων μας κάνει θαύματα, δίνοντας προοπτική ζωής και στα καταταλαιπωρημένα παιδιά της Αφρικής.
Αποτέλεσμα της πανελλήνιας εκστρατείας αγάπης, ήταν αυτό το παιδάκι που ποτέ δεν είχε περπατήσει στη ζωή του, μετά από μια συστηματική φυσιοθεραπεία διάρκειας περίπου 20 ημερών και την κατάλληλη εξάσκηση, να μπορεί να κινείται με σχετική άνεση και να χαίρεται τη ζωή. Μπορεί πια να τρέξει, να παίξει, να πηγαίνει στο σχολείο και να εκκλησιάζεται προκειμένου να δοξάζει το όνομα του Θεού. Αυτό είναι μια μαρτυρία αγάπης, τόσο προς την πρωτόγονη φυλή των Μασάι, όσο και σε ολόκληρη την Ορθόδοξη οικογένεια της ανατολικής Αφρικής και ιδιαιτέρως στις έξι νέες Ορθόδοξες ενορίες της περιοχής Μαραγκόρο. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν πρώτη φορά τεχνητό άκρο.
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλους όσοι εξέφρασαν και εκφράζουν την αγάπη τους και τη συμπαράσταση στο έργο του Θεού που γίνεται στην Ιεραποστολή. Να είστε άπαντες βέβαιοι, ότι όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε το θαύμα και το όνειρο πραγματικότητα.
* Ο Ειρηνουπόλεως Δημήτριος