Ο αγώνας των νέων παλικαριών της ΕΟΚΑ αποτελεί ένα διαμάντι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Όχι τόσο για τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση που επέδειξαν κατά τη διάρκεια της αναμέτρησής τους με τον αγγλικό στρατό αλλά κυρίως γιατί αυτοί οι νέοι συνδύασαν ιδανικά την τέλεια πίστη τους στον Χριστό με τη φλογερή τους αγάπη για την πατρίδα. Με μοναδικό τους όπλο την πίστη τους αυτή, ρίχτηκαν σε μία άνιση αναμέτρηση με τον σαφώς μεγαλύτερο και πιο οργανωμένο αγγλικό στρατό, πεπεισμένοι ότι ο αγώνας τους είναι δίκαιος.
Από το 1955 έως το 1959 οι Κύπριοι αγωνιστές, κατανοώντας ότι η Αγγλία, η οποία μέχρι τότε κατείχε την Κύπρο, δεν είχε σκοπό να ικανοποιήσει το αίτημά τους, την πολυπόθητη ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα, πήραν την απόφαση να αγωνιστούν για τη λευτεριά της πατρίδας τους από τον αγγλικό ζυγό. Όλη η Κύπρος, από άκρη σε άκρη συνταράχθηκε. Άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, γέροντες, κρατώντας την ελληνική σημαία στα χέρια, μέσα σε σπηλιές, στους δρόμους, στα σχολεία διατράνωναν την ελληνικότητα της Κύπρου και τη θέλησή τους να ενωθούν με την Ελλάδα.
Όλοι ήταν αποφασισμένοι να δώσουν και τη ζωή τους αν χρειαζόταν για τον αγώνα τους και η απόφασή τους αυτή πήγαζε από την ακλόνητη πίστη τους στον Θεό.
Όταν οι μάχες με τους Άγγλους κόπαζαν, οι αγωνιστές μαζεύονταν και μελετούσαν την Αγία Γραφή, προσεύχονταν και εξομολογούνταν για να μεταλάβουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αυτή ήταν η προετοιμασία τους.
Μορφές, όπως ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Μάρκος Δράκος, ο Μιχαήλ Κουτσόφτας, ο Κυριάκος Μάτσης, ο Ιάκωβος Πατάτσος και τόσοι άλλοι μαρτύρησαν για την αγαπημένοι τους Κύπρο, χωρίς να λογαριάζουν τα νιάτα τους, χαρίζοντας ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα της Ιστορίας μας για να μιμηθούμε. Μας έδειξαν ότι όταν ένας νέος έχει μέσα του τον Χριστό, τότε μπορεί να κάνει το μεγαλύτερο καλό για την πατρίδα του και ολόκληρη την κοινωνία!