1)Αξίζει να ζεις το «σήμερα» σαν να μην υπάρχει «αύριο»;
«Να περνάς καλά», έτσι χαιρετιούνται πριν αποχωριστούν μεταξύ τους οι έφηβοι στις μέρες μας. Δηλαδή, να κάνεις ό,τι σου αρέσει, ό,τι σε ευχαριστεί και σε ικανοποιεί. Να κάνεις τα χατίρια του εαυτού σου. Ξύπνα ό,τι ώρα θες, κοιμήσου όποτε θες, μίλα όπως σε εκφράζει, άκου κάθε είδους τραγούδι που σου αρέσει, δες ό,τι θες, φάε, πιες, διασκέδασε, άραξε, απόλαυσε. Μια ζωή την έχουμε, αύριο δεν ξέρεις αν θα ζεις. Ζήσε το σήμερα σαν να μην υπάρχει αύριο.
Αυτή είναι η νοοτροπία πολλών ανθρώπων στις μέρες μας. Και ζουν τη ζωή τους με αυτήν τη «λογική», χωρίς όμως να σκέφτονται λογικά. Πού θα οδηγήσει ένας τέτοιος τρόπος ζωής; Ποιες θα είναι οι συνέπειες; Με κάνει άραγε αυτός ο τρόπος ζωής πραγματικά χαρούμενο; Από το αποτέλεσμα, πολλές φορές, μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Υποτίθεται ότι ζουν έτσι οι νέοι, για να βρουν τη χαρά. Κι όμως φαίνεται ότι μάλλον δεν τη βρίσκουν. Μοιάζουν μάλλον κουρασμένοι, μπερδεμένοι, νευριασμένοι, ανικανοποίητοι ή μπορεί να χαίρονται προς στιγμήν, αλλά η χαρά τους δεν διαρκεί. Δεν υπάρχει άραγε η χαρά; Ή μήπως εκείνοι την αναζητούν σε λάθος μέρη; Τελικά, δεν αξίζει να ζεις το «σήμερα» σαν να μην υπάρχει αύριο, χωρίς στόχους, χωρίς όνειρα για το μέλλον, χωρίς την προοπτική της αιωνιότητας, χωρίς Χριστό.
2) Αξίζει να ζεις το «σήμερα» σαν να μην υπάρχει «αύριο»;
Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως τελικά αξίζει να ζω το «σήμερα» σαν να μην υπάρχει «αύριο», υπό άλλη οπτική γωνία όμως. Να αξιοποιώ την κάθε ημέρα για να ζω τον Χριστό, σαν να μην υπάρχει «αύριο». Να κάνω την πιο θερμή προσευχή που μπορώ, να πάω με όλη μου την καρδιά στον ναό για τις Ακολουθίες, να βοηθήσω με χαρά στην ετοιμασία των ενθυμίων στην αίθουσα, να ετοιμάσω με κέφι ένα σκετς και κάποια παιχνίδια για τους μικρότερους που θα έρθουν στον κύκλο, να νηστέψω συνειδητά τις υπόλοιπες μέρες της Σαρακοστής, να προσπαθήσω να αγαπήσω με όλη μου την καρδιά τον Χριστό και τους ανθρώπους, να ζήσω την καλύτερη Μεγάλη Εβδομάδα της ζωής μου, σαν να μην υπάρχει άλλη. Ναι, έτσι πράγματι αξίζει να ζω σαν να μην υπάρχει «αύριο».