Φωνές

– Ξέρετε τι έγινε προ ημερών στο μέτωπο;

Σε μια χαράδρα βρίσκονταν πενήντα-εκατό δικοί μας. Τα πυρομαχικά τους είχαν τελειώσει, κάθε στρατιώτης είχε ακόμα δύο-τρία φυσίγγια. Οι Ι­ταλοί ήταν από πάνω τους στην κορυφή.

Ο Έλληνας αξιωματικός μάζεψε τους στρατιώτες του και τους είπε:

– Παιδιά, να γυρίσουμε πίσω και να πάρουμε πυρομαχικά γίνεται. Αλ­λά εγώ λέω να τους πιάσουμε χωρίς πυρομαχικά. Ρίξτε τις σφαίρες σας ό­λοι μαζί στον αέρα κι εμπρός!

Τα όπλα άδειασαν σε ένα λεπτό στον αέρα, μια κραυγή, ένας παλμός, στα πόδια φτερά και οι Έλληνες βρέθηκαν στην κορυφή!

Το ανακοινωθέν είπε σε λίγο: «Αιχμαλωτίστηκε μια ομάδα πολυβολη­τών, δυο πολυβόλα, άφθονο υλικό».
Με τι;… Με φωνές!

Αυτές, λοιπόν, τις φωνές δεν τις είχε υπολογίσει στον λογαριασμό της η Ιταλία.

Δεν είχε υπολογίσει ότι θα οχύρωνε επί ένα έτος με συρματοπλέγματα, με όλμους, με φωλιές πυροβόλων έναν πελώριο κώνο σαν το Ιβάν, που το τρέμουν και χωρίς αυτά οι διαβάτες, και ότι τον κώνο αυτό θα τον έπαιρναν με την ξιφολόγχη οι Έλληνες. Με την ξιφολόγχη και με τις φωνές!

Δεν είχαν υπολογίσει ότι τα βουνά του σιδήρου και οι όγ­κοι του ατσαλιού είναι νεκρά βάρη, άμα δεν τα κινήσει η μυστική μηχανή του ανθρώπου, η δύναμη η ασύλληπτη που λέγεται ψυχή…

«Άρθρα του πολέμου 1940-41», Γ.Α. Βλάχος