Μόνος ο Χριστός;
Την περίοδο των Χριστουγέννων, εδώ και πολλές δεκαετίες, προβάλλεται στις τηλεοράσεις η ταινία με τίτλο «Μόνος στο σπίτι». Ο πρωταγωνιστής, ένα 8χρονο παιδί, σβήνοντας τα κεριά της τούρτας γενεθλίων του, εύχεται να ήταν μόνος στο σπίτι χωρίς αδέρφια, γονείς και οικογένεια. Την επόμενη μέρα η οικογένεια φεύγει χριστουγεννιάτικο ταξίδι και, όταν φτάνουν στον προορισμό τους, συνειδητοποιούν ότι έχουν ξεχάσει στο σπίτι τον μικρό τους γιο. Ύστερα από πολλές αστείες περιπέτειες του μικρού παιδιού με επίδοξους ληστές, η οικογένεια ενώνεται και πάλι, με τον μικρό να έχει πάρει το «μάθημά» του.
Άσχημο συναίσθημα η μοναξιά! Αλλά τι σύμπτωση! Αυτή η ταινία παίζεται τα Χριστούγεννα. Την ημέρα που ο Θεάνθρωπος γεννήθηκε ολομόναχος σε μία φάτνη. Κανείς δεν Tον φιλοξένησε. Όλοι οι άνθρωποι Του έκλεισαν την πόρτα. Πουθενά δεν χωρούσε. «Μόνος» και ο Χριστός αλλά όχι στα πλαίσια μιας ταινίας φυσικά. Στην πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται με τον ίδιο ρυθμό που προβάλλεται και η ταινία. Δηλαδή, κάθε χρόνο!
Φέτος, όμως, ας μην Τον αφήσουμε μόνο. Μας περιμένει στην Εκκλησία, στη χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Μας περιμένει να Τον πάρουμε μέσα μας με τη Θεία Κοινωνία. Κυρίως, περιμένει να Τον δεχτούμε στην καρδιά μας και να Του δώσουμε την υπόσχεση πως δεν θα Τον αφήσουμε μόνο, μένοντας, στην πραγματικότητα, οι ίδιοι μόνοι μας.
Ίσως οι περισσότεροι να έχουμε ήδη κάνει σχέδια για το πώς θα περάσουμε τα Χριστούγεννα. Οι γονείς, στην ταινία, όταν καταλαβαίνουν το λάθος τους, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να γυρίσουν πίσω στο σπίτι και να συναντήσουν το παιδί τους. Εμείς θα κάνουμε το ίδιο για τον νεογέννητο Χριστό;