Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι.
Παλληκάρι. Όνομα και πράγμα. Ένα παιδί που από μικρό είχε την επιθυμία να ανταμώσει μια ελεύθερη πατρίδα. Η Αγγλο-κρατούμενη Κύπρος νιώθει να τον πνίγει. Ο Ευαγόρας από μικρός έδειχνε πως δεν μπορούσε να ζει όπως του όρισαν οι κατακτητές.
Είχε πνεύμα αγωνιστή. Αγωνιζόταν σε όλα. Στο ήθος του, στην ταπείνωση, στην πίστη. Προσπαθούσε σε ό,τι κάνει να μη φαίνεται. Παρόλο που στο σχολείο ήταν αρχηγός στην ομάδα μπάσκετ και βόλεϊ, πρωταθλητής του στίβου και καλός μαθητής, ο ίδιος δεν το παίρνει πάνω του. Μένει ταπεινός και προσπαθεί να μην προβάλλεται μέσω αυτών.
Η ανησυχία του για την Κύπρο όμως, δεν μπορεί να τον αφήσει. Γράφει περίπου 500 ποιήματα με τα οποία ξεσηκώνει τους συμμαθητές του, ώστε να αποτινάξουν την αγγλική κυριαρχία. Τον Ιούνιο του 1953 η βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας γιορτάζει τη στέψη της και οι Άγγλοι κρεμούν σε μερικά σημεία επιδεικτικά την αγγλική σημαία. Ο Ευαγόρας βρίσκει τους συμμαθητές και τους εμπνέει να αντιδράσουν. 3.000 μαθητές κατεβαίνουν στους δρόμους. Ακολουθεί πετροπόλεμος. Οι Άγγλοι ρίχνουν δακρυγόνες βόμβες και χτυπούν με ρόπαλα τους νεαρούς μαθητές. Ο Ευαγόρας σκαρφαλώνει με θάρρος, κατεβάζει την αγγλική σημαία και την πετάει στο πλήθος. Θύελλα ενθουσιασμού δημιουργείται. Οι Άγγλοι οπισθοχωρούν… Ο Ευαγόρας αποτελεί κίνδυνο πλέον. Με τις ενέργειές του αναπτερώνει το ηθικό της Κύπρου και αυτό δεν αρέσει καθόλου στους κατακτητές. Εκείνοι τον συλλαμβάνουν, αλλά μια μέρα πριν δικαστεί, εκείνος χάνεται στα βουνά.
Τον Δεκέμβριο του 1956 οι Άγγλοι σε μια ενέδρα τον βρίσκουν και τον συλλαμβάνουν ξανά. Στη φυλακή που τον βάζουν, τον βασανίζουν ασταμάτητα χωρίς έλεος. Μετά από λίγο καιρό φτάνει η μέρα της δίκης του.
Ο Άγγλος δικαστής διαβάζει το κατηγορητήριο εναντίον του Παλληκαρίδη. Τελειώνοντας, σηκώνει το κεφάλι του και κοιτάζει το νεαρό Ελληνόπουλο.
– Παραδέχεσαι;
– Παραδέχομαι.
– Έχεις τίποτα να πεις, για να μη καταδικαστείς σε θάνατο;
– Γνωρίζω ότι θα καταδικαστώ σε θάνατο. Θα με κρεμάσετε, το ξέρω. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλληνας Κύπριος, που ζητά τη λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θα αντικρίσει την αγχόνη. Ζήτω η Ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα!
Στις 14 Μαρτίου 1957 ο Ευαγόρας ατάραχος βαδίζει προς την αγχόνη. Σφίγγει το χέρι στους δημίους του. Τους συγχωρεί και στέκεται κάτω από την κρεμάλα τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο. Η ψυχή του πετά ελεύθερη προς τον Σωτήρα Χριστό.
Ο Ευαγόρας μάς αφήνει βαριά κληρονομιά. Ένας έφηβος μαθητής καταφέρνει να εμπνεύσει όλες τις καρδιές της Κύπρου για ξεσηκωμό. Η θέλησή του ξεπερνά το νεαρό της ηλικίας του. Η αγάπη του για την ελευθερία, η πίστη του στον Χριστό, το μαρτύριο και η θυσία του αποτελούν για μας ένα πρότυπο.
«Στείλτε μια λαμπάδα στον αη-Γιώργη και φέρτε μου τον σταυρό μου. Δε θέλω να λυπηθείτε, ό,τι και να γίνει. Αν μ’ εκτελέσουν, θα πάω στον Χριστό και θα Τον παρακαλέσω να είμαι ο τελευταίος που θα κρεμαστώ. Κι αν αυτές τις δυο-τρεις μέρες δε γίνει κάτι, να καταλάβετε πως ο άγιος Θεός άκουσε την παράκλησή μου.»
Ευαγόρας Παλληκαρίδης, μια μέρα πριν τον εκτελέσουν.