Σίγουρα όλους μάς απασχόλησε η μεγάλη συγκέντρωση που έγινε στο κέντρο της Αθήνας πριν από λίγες ημέρες. Το αρχικό κάλεσμα έγινε από λίγους. Με λόγια, μηνύματα, αφίσες, posts κ.ά.. Ο λόγος, σοβαρός. Κι έτσι, ο ένας παρακίνησε τον άλλον και οι λίγοι έγιναν πολλοί.
Την Κυριακή 2 Μαρτίου έγινε κι άλλο ένα κάλεσμα. Ένα κάλεσμα για να κατέβουμε, όχι στους δρόμους, αλλά σε ένα «στάδιο». «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται». Αυτό είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ένα «στάδιο», στο οποίο η Εκκλησία μάς καλεί να σηκωθούμε από τις «κερκίδες» και να βρεθούμε μέσα για να αγωνιστούμε. Κι εδώ ο λόγος είναι σοβαρός. Η ψυχή μου και η ψυχή σου να συναντήσουν τον Χριστό και να αναστηθούν μαζί Του. Ίσως και ο σοβαρότερος που υπάρχει, μιας και «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;) (Μάρκ. η’ 37).
Έχεις άραγε σκεφτεί πως η απόφασή σου να κατέβεις σε αυτό το «στάδιο» και να αγωνιστείς τίμια, μπορεί να παρακινήσει και άλλους να ανταποκριθούν στο κάλεσμα αυτό; Τους ανθρώπους που αγαπάς, που σε αγαπούν ή ακόμα και αυτούς που σε «εχθρεύονται». Έτσι πάντα γίνεται! Οι λίγοι κινητοποιούν τους πολλούς, όπως η λίγη ποσότητα από προζύμι ζυμώνει όλο το ζυμάρι του ψωμιού. «Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ» (Γαλ. ε’ 9).
Τι λες λοιπόν; Θα «κατέβουμε»;
