Βαριέμαι…

Μεγάλη ανακάλυψη σε κορυφαίο Πανεπιστήμιο των ΗΠΑ υπόσχεται θεραπεία σε εκατομμύρια παράλυτους σε ολόκληρο τον κόσμο. Η θεραπεία συνίσταται στην εμφύτευση ενός ηλεκτροδίου στα νεκρωμένα κέντρα του εγκεφάλου και στην ενεργοποίηση συγκεκριμένων νευρώνων. Έτσι, ασθενείς μετά από ατυχήματα ή εγκεφαλικά επεισόδια θα έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής», διάβασε με ενδιαφέρον την είδηση, καθώς χάζευε στο κινητό του ξαπλωμένος στο κρεβάτι.
Αμέσως σκέφτηκε τη γιαγιά του. Μετά το βαρύ εγκεφαλικό τού προηγούμενου μήνα δεν μπορούσε πια να περπατήσει με σταθερότητα, να πιάσει καλά τα αντικείμενα, να μιλήσει καθαρά. Δεν θα έφτιαχνε πια αυτά τα υπέροχα φαγητά και γλυκά που γέμιζαν το σπίτι της με μυρωδιές μεθυστικές και το λαρύγγι του με γεύσεις θεσπέσιες. «Θα μπορούσε μια τέτοια ανακάλυψη να κινητοποιήσει και πάλι την αγαπημένη μου γιαγιά;», αναρωτήθηκε.
Σκέφτηκε να το πει στη μητέρα του, για να της δώσει μια ελπίδα στην τόση στενοχώρια που ένιωθε μετά την ασθένεια της γιαγιάς. Ήταν στο σαλόνι του μεγάλου τους σπιτιού. «Βαριέμαι τώρα να σηκωθώ… Θα της το πω το μεσημέρι στο μεσημεριανό».
Έπιασε, χωρίς να σηκωθεί, με το χέρι του το βιβλίο της Ιστορίας. Αύριο έγραφε διαγώνισμα και έπρεπε να διαβάσει. Μα το βιβλίο γλίστρησε στα υπόλοιπα αντικείμενα που ήταν στο γραφείο του και έπεσε λίγο πιο μακριά. «Βαριέμαι τώρα να διαβάσω …», σκέφτηκε και βυθίστηκε στην περιήγησή του στο διαδίκτυο. «Εξαιρετικά βαρετό μάθημα η Ιστορία», δικαιολογήθηκε. «Και η καθηγήτρια πραγματικά μας νανουρίζει με το μάθημά της. Βαριέμαι μόνο που το σκέφτομαι».
Με το χέρι του άρπαξε το φυλλάδιο με τις ασκήσεις των Μαθηματικών. Ήταν το αγαπημένο του μάθημα. Κοίταξε τις ασκήσεις. Τις δύο πρώτες τις ήξερε. Στην τρίτη έπρεπε να σκεφτεί. Ήταν πιο δύσκολη. «Βαριέμαι τώρα να σκεφτώ… Θα την κάνω αργότερα. Έχω χρόνο».
Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο στα χέρια του. Ήταν ο φίλος του ο Νίκος. «Βαριέμαι τώρα να του μιλήσω…», σκέφτηκε. «Είναι πολυλογάς και δεν τελειώνει, όταν περιγράφει γεγονότα. Άσε που τα μισά είναι ψεύτικα». Έβαλε το κινητό στο αθόρυβο, να μην τον ενοχλεί.
Τότε ήρθε ένα μήνυμα στο Instagram: «Σε μία ώρα θα μαζευτούμε για μπάλα στο σχολείο. Θα είναι και ο Πέτρος και ο Κώστας». «Καλή ιδέα!», σκέφτηκε αρχικά. Αλλά μετά θυμήθηκε ότι το βράδυ θα έβγαινε βόλτα. «Βαριέμαι τώρα να τρέχω… Θα ιδρώσω, θα κουραστώ. Άσε που ο καιρός το πάει για βροχή. Καλύτερα να κάτσω σπίτι. Έχει ζέστη εδώ και είμαι καλά αραγμένος».
Έπαιξε κάτι στο κινητό, για να περάσει η ώρα. Μα σε λίγο το βαρέθηκε και αυτό. «Βαριέμαι τώρα αυτά τα παιχνίδια… Μεγάλωσα», σκέφτηκε. Ξαναγύρισε στις ειδήσεις, μπήκε λίγο στο Tik Tok, έγραψε δύο μηνύματα σε φίλους, αλλά τελικά τα έσβησε και άκουσε μουσική. Ίσως τον πήρε για λίγο και ο ύπνος.
«Έλα λίγο να σηκώσουμε το χαλί!», του φώναξε η μητέρα του από το σαλόνι. «Δεν μπορώ. Διαβάζω», απάντησε αυθόρμητα. «Πες στον μικρό». «Βαριέμαι τώρα να κάνω δουλειές…», είπε στον εαυτό του ειλικρινά. Άλλωστε, χθες είχε ζορίσει τη μέση του στο γυμναστήριο και πονούσε λίγο. «Άσε μην πάθουμε καμιά ζημιά και μείνουμε ανάπηροι», σκέφτηκε.
Βαριέμαι σήμερα…», παραδέχτηκε. Μα και χθες βαριόμουνα και προχθές. Πότε είχα άραγε διάθεση; Με τόση βαρεμάρα και τόσο άραγμα έχω γίνει παράλυτος σαν την άρρωστη γιαγιά μου. Βαριέμαι να σηκωθώ, βαριέμαι να περπατήσω, βαριέμαι να πιάσω καλά τα αντικείμενα να μην πέφτουν, βαριέμαι να μιλήσω, βαριέμαι να παίξω, βαριέμαι να διαβάσω, βαριέμαι να βοηθήσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, βαριέμαι να δουλέψω, βαριέμαι… Έχω τόσες επιλογές, τόσες δραστηριότητες, τόσες ανέσεις κι εγώ τις αγνοώ, δεν τις αξιοποιώ. Δεν βρίσκω νόημα σε τίποτε. Περνάει ο χρόνος και δεν κάνω τίποτε που να αξίζει», συλλογίστηκε θλιμμένος.
Να υπήρχε ένα ηλεκτρόδιο που να ενεργοποιεί την ψυχή μου, όπως αυτό που ανακάλυψαν για τον εγκέφαλο!», ευχήθηκε. Και τότε θυμήθηκε πόσες ωραίες δυναμικές στιγμές έζησε στην Εκκλησία, όταν δεν βαριόταν και πήγαινε με τα άλλα παιδιά στο Κατηχητικό. Γιορτές, δημιουργίες, δυναμικά παιχνίδια, ενθουσιασμός, χαρά. Εκεί πράγματι ξεκουραζόταν, δεν βαριόταν.
Αυτά πραγματικά άξιζαν. «Ο Χριστός…», σκέφτηκε. «Εκείνος είναι το ηλεκτρόδιο που μπορεί να μας ενεργοποιήσει. Η αγάπη, την οποία μας δίδαξε είναι κινητήριος δύναμη. Δίνει σκοπό στη ζωή, βοηθά να ξεπερνάω τον εαυτό μου, δίνει προοπτική στις σπουδές μου, στις εργασίες μου, στις σχέσεις μου. Ο Χριστός με ενισχύει, με καλεί σε μία ζωή δημιουργική, δυναμική, αγωνιστική, χαρούμενη, αιώνια. Ο Χριστός είναι η ΖΩΗ!».
Αρκετό χρόνο έχασα ως τώρα. Ας ξυπνήσω σύμφωνα με την προτροπή του αποστόλου Παύλου: «ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» «Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε από τον ύπνο» (Ρωμ. ιγ’ 11). Τα νιάτα μου, τα ομορφότερα χρόνια της ζωής μου, να μην τα περάσω βαρετά, μίζερα, άκαρπα, αλλά να τα χαρίσω στον Χριστό, ώστε να τα κάνει να αξίζουν. Αμήν!».