Οι εικόνες που φτάνουν από τη Γαλλία συγκλονίζουν: μισό εκατομμύριο πολίτες στους δρόμους, μαθητές και εκπαιδευτικοί σε απόγνωση, βίαιες συγκρούσεις, λεηλασίες και μια διάχυτη οργή που μετατρέπει τις πόλεις σε πεδία μάχης. Η κοινωνική και πολιτική αυτή κρίση φέρνει στην επιφάνεια ένα γνωστό μας συμπέρασμα: οι εξωτερικές εξεγέρσεις, όσο δίκαια κι αν είναι τα αιτήματά τους, όταν στερούνται της αγάπης, καταλήγουν σε τυφλή καταστροφή και μεγαλύτερα αδιέξοδα.
Ο κόσμος δεν αλλάζει με σπασμένες βιτρίνες, ούτε οι ανθρώπινες σχέσεις γιατρεύονται με φωτιές στους δρόμους και καμμένα αυτοκίνητα. Αυτή η νοοτροπία που έχουν δυστυχώς οι «μεγάλοι» που τα κάνουν αυτά, έχει ποτίσει και τις δικές μας ψυχές. Η αδιαφορία των «μεγάλων» για τους άλλους ανθρώπους γύρω τους είναι η δεύτερη όψη του ίδιου νομίσματος, με τον εγωισμό που ζούμε καθημερινά στα σχολεία και στις γειτονιές μας. Από εκεί ξεκινάει το κακό. Εκεί «τρέφεται» και φουντώνει.
Ζούμε στην εποχή όπου οι σχέσεις μας μετριούνται με likes. Πίσω όμως από τη λαμπερή βιτρίνα των social, κρύβεται συχνά μια απέραντη μοναξιά, ένας σκληρός εγωισμός και το κυνήγι της προσωπικής καλοπέρασης. Μας νοιάζει να περνάμε εμείς καλά, να φαίνεται η ζωή μας τέλεια στην οθόνη κι ας προσπερνάμε τον συμμαθητή μας που νιώθει μόνος ή εκείνον που δέχεται ειρωνικά σχόλια. Αν η δική μας ψυχή είναι γεμάτη ψύχρα, αδιαφορία και εγωισμό, η κοινωνία μας είναι δυνατόν να παράγει κάτι διαφορετικό;
Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ο Χριστός δεν πρότεινε ένα ακόμα πολιτικό σύστημα, ούτε κάλεσε τους ανθρώπους σε ένοπλη ανατροπή των κατακτητών. Πρότεινε κάτι πολύ πιο επαναστατικό, που ακόμα και σήμερα τρομάζει: την οδό της αληθινής, ανιδιοτελούς αγάπης. Μιας αγάπης που δεν εκδικείται, δεν απαιτεί, αλλά θυσιάζεται, συγχωρεί και βλέπει στο πρόσωπο του άλλου έναν αδελφό, όχι έναν αντίπαλο ή ένα εργαλείο για προσωπική ικανοποίηση.
Αυτή η αγάπη είναι η μεγαλύτερη επανάσταση. Γιατί εκεί ακριβώς όπου η κοινωνία μάς προβάλλει το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» ή, και ακόμα χειρότερα, μας προτρέπει να κάνουμε εμείς την πρώτη κίνηση για εκμετάλλευση για να μην μας προλάβει ο διπλανός μας, εκεί έρχεται ο Χριστός μέσω του αποστόλου Παύλου και μας λέει: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. 12, 21). Μην αφήνεις, δηλαδή, το κακό και την αδιαφορία της εποχής να σε νικήσουν και να σε παρασύρουν, αλλά νίκησε το κακό επιστρατεύοντας το καλό και την αγάπη.
Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται η αληθινή επανάσταση. Μια εσωτερική, αθόρυβη επανάσταση. Είναι εύκολο να ακολουθήσεις το ρεύμα: να εξοργιστείς, να καταστρέψεις, να κλειστείς στον μικρόκοσμο της οθόνης σου και να κοιτάξεις μόνο τη δική σου καλοπέραση. Το δύσκολο —και το πραγματικά επαναστατικό— είναι να τολμήσεις να αλλάξεις εσύ ο ίδιος. Να αγαπήσεις την οικογένειά σου, τους συμμαθητές σου, τους καθηγητές. Κι ας μην είναι τέλειοι. Κι ας μην έχουν να σου προσφέρουν κάποιο αντάλλαγμα.
Δέχεσαι την πρόκληση να σπάσεις το «εγώ» σου πριν «τα σπάσεις» όλα γύρω σου; Ξεκίνα από σήμερα: άφησε για λίγο το κινητό, κοίταξε τον συμμαθητή σου στα μάτια, βάλε φρένο στο ψέμα, στη ζήλια, στην κατάκριση και δείξε την αληθινή αγάπη του Χριστού στην πράξη. Αυτήν έχει ανάγκη ο κόσμος γύρω μας. Αυτήν ψάχνει να βρει, δίχως αποτέλεσμα. Αν, λοιπόν, αλλάξεις εσύ τον τρόπο που βλέπεις τον πλησίον σου, να είσαι βέβαιος ότι ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει.